Twee op de drie koppels die in 2009 getrouwd zijn, zullen scheiden. Dat blijkt uit een verontrustende prognose van de Federale Overheidsdienst Economie. In 2000 lag de kans op een echtscheiding nog een stuk lager, toen was het nog minder dan de helft.
Het aantal scheidingen nam de laatste 50 jaar explosief toe in België. In 1960 bedroeg de kans op een gebroken huwelijk slechts 6,7 % en vanaf 1980 al 20,6 %. Dat werd 45,7 % in 2000 en voor 2009 wordt dus uitgegaan van 64,5 %. Twee op de drie toen gehuwde koppels zullen dus weer uit elkaar gaan
Er zijn wel regionale verschillen. Vlamingen zijn blijkbaar iets trouwer: hier gaat 1 op de 2 getrouwde koppels uit elkaar, in Brussel en Wallonië ligt het cijfer hoger.
Koppels met kinderen en mensen die niet getrouwd zijn, maar wel samenwonen gaan even vaak uit elkaar.
Wat denkt u?
Is het taboe op scheiden weggevallen en waarom is dat zo? Denken wij anders over het huwelijk dan pakweg 30 jaar geleden? Hoe moeten we ermee omgaan dat Belgische koppels het steeds moeilijker hebben om samen te blijven? Kan je daar iets tegen doen? Is het niet sowieso beter dat mensen die het niet meer met elkaar kunnen vinden, gaan scheiden in plaats van zich door het huwelijk gedwongen te voelen bij elkaar te blijven? Is het gezin nog de hoeksteen van de maatschappij?
@Allen: deelnemen aan deze discussie impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums. Lees ze dus. mod
20/05/2011 om 12:07
We zullen de discussie direct wat pittiger maken:
Zijn de niet opgemerkte schijnhuwelijken meegeteld? Schijnscheidingen?
Ik lees in het artikel ook: “De kans op echtscheiding berekenen voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest heeft weinig zin: echtscheidingen voor in het buitenland gesloten huwelijken worden in Brussel geregistreerd, waardoor dat cijfer kunstmatig hoog ligt.”
Wat me terug bij mijn eerste vragen brengt…
PS Ik ben gelukkig getrouwd, net zoals de meeste mensen uit mijn vriendenkring. (De mensen die ik ken en die gescheiden zijn kan ik op één hand tellen)
20/05/2011 om 12:18
Sinds de jaren 60 heeft men de mens beginnen te individualiseren : feminisme : een vrouw wil hetzelfde als een man zijn en verkrijgen. Een vrouw is een vrouw, een man is een man, samen vormen ze een echt paar.
Een ander probleem is de levensduurte : wil men nog een eigen huis hebben dan moet men minstens met 2 werken. voor het huishoudelijk werk is er geen tijd, de spanning loopt op en voor het minste probleem gaat men uiteen.De wetgever heeft dit gemakkelijker gemaakt, hij heeft een grote verantwoordelijkheid.
De media predikt zowel de vrije seks als het rampzalige gevolg van AIDS. Waar zijn de normen? Ook de media heeft hier een grote verantwoordelijkheid.
Wil men er iets tegen doen dan zal men de werkgelegenheid moeten herverdelen zodat er minstens één inkomen is per gezin. De prijzen op de markt (wonen, energie, voeding, kleding) moeten aangepast worden aan een één-inkomen-gezin. Soap programma’s moeten normale gezinstoestanden tonen. Luxueuse woningen doen mensen dromen en boven hun stand leven. De man-vrouw relatie moet terug in ere worden gesteld, dat is de basis voor een gezond gezin waaruit nakomelingen voortkomen. Misschien moet er terug een soort legerdienst ingevoerd worden zodat jongeren sneller volwassen worden en bewuster met de dingen van het leven omgaan.
20/05/2011 om 14:07
Niemand wil nog aan een huwelijk werken, als het feest voorbij is begint het pas.
Dat zal er te veel aan zijn.
20/05/2011 om 14:17
Ontslag bij scheiding in een katholieke school
kinderen mochten niet bevriend zijn met andere kinderen van gescheiden ouder( periode 1970- 1990)
Risico van trouwen groot met gescheidene
Vechtscheiding alleen voor wanneer iemand heel dom is.
20/05/2011 om 14:32
Als ik zo rond me heen kijk zie ik dat veel mensen, vnl jongeren, geen enkel besef meer hebben aan wat ze beginnen als ze trouwen, en nog veel minder aan wat ze beginnen als ze scheiden. Die denken dat het gaat zoals in de boekskes of zoals in Familie of Thuis. Verder nemen onze sociale voorzieningen alle verantwoorelijkheidszin weg : als ik scheid omdat ik het na 2 jaar beu ben is er nog altijd het ocmw en discrete sponsoring van pappie en mammie. Why worry ? De sossen prediken over armoede, maar er zouden er veel minder arm zijn hadden ze wat op hun sjiek gebeten en een inspanning gedaan om hun huwelijk in stand te houden.
We zijn van het ene uiterste in het andere gevallen: vroeger kon niks, nu mag alles. Ik denk dat veel te veel mensen vergeten dat een huwelijk in essentie. een financiële overeenkomst is en geen liefdescontract, Tenslotte moet er een serieuze rem gezet op mensen die willen scheiden met kinderen jonger dan 16, of die willen scheiden zonder dat ze elk afzonderlijk in hun levensondehoud kunnen voorzien. Het ocmw zit daar vol van, niet in het minst met gedumpte importbruiden.
20/05/2011 om 15:41
Deze discussie wordt zinloos wanneer we te gelijkertijd op de meeste populaire TV zenders reclame voeren voor tienermoeders en alle mogelijke varianten. Weet je, zo een kindje is wel leuk. Wanneer in een interview op radio een expert de oorzaak van de recente zelfdoding van een 12-jarige jongen zoekt in de te rigide wetgeving die vechtscheidingen zou bevorderen, vraag ik me af welke deze man zijn prioriteiten zijn. Vroeger waren er ook slechte huwelijken is dan de dooddoener. Klopt, maar kinderen in zulk gezin hadden nog wel een thuis, een nest in plaats van 2 adressen waar ze halftime welkom zijn. De verhalen op school van 14- 15 jarigen over hoe ze er maar niet in slagen om met deze situatie om te gaan worden zelden of nooit door de betrokken ouders gehoord. Terwijl ze me wel verzekeren hoe goed hun kind er mee omgaat, is de selectieve doofheid is soms onwezenlijk en niet uit te roeien. Wanneer een kind dan tevens nog kan ingezet worden om de ander in het hart te raken, is de schade niet te herstellen. Is er al ooit onderzoek gedaan naar de invloed van deze emotionele drama’s op het leergedrag van jongeren en het ontwikkelen van leerstoornissen / hyperactief gedrag?
20/05/2011 om 16:42
Beste,
Persoonlijk vind ik, gezien de evolutie van de laatste jaren, het aangeraden dat jonge koppels minstens één gans jaar bij elkaar ergens gaan inwonen, om ‘elkaars” gedachten, karakter en dergelijke te ondervinden, vooraleer men een kindje ter wereld brengt.
Elk kindje kost een huis, en kan men wettelijk verplicht worden tot rond hun 25 jaren ervoor te zorgen, tenzij ze iets vroeger: diploma of/en werk vinden om zelf te kunnen overleven.
Succes gewenst.
M.v.g: jean.
20/05/2011 om 17:10
Als ik zie hoe er in andere culturen mee omgesprongen wordt heeft het mij altijd verbaasd dat onze jongeren helemaal in de steek worden gelaten als het gaat over partnerkeuze.
Toegegeven, in veel culturen gaat men helemaal de negatieve kant op met gedwongen huwelijken, kindhuwelijken e.d..
Bij ons is er echter helemaal geen ondersteuning van de jongeren, het is zelfs taboe. Enkel in de ‘betere’ kringen heeft men meer aandacht voor de partnerkeuze.
M.i. kunnen veel mis-huwelijken vermeden worden door meer aandacht voor ondersteuning van de partnerkeuze.
20/05/2011 om 17:32
Vader verdiend een inkomen door werk, moeder zorgt de voor kinderen (van 2 tot10 stuks) en het huishouden.
Daarop kon een huwelijk in de vorige eeuw redelijk goed blijven bestaan.
Op de verblijfplaats kende iedereen elkaar en was er dus sociale kontrole. Dat is nu allemaal anders.
Toen voelde een scheiding nog aan, tegenover de gemeenschap en voor u zelf, als een mislukking.
Nu wij onze buren nog nauwelijks kennen en ieder het zowat voor zichzelf uitzoekt is er geen reden meer om u te schamen.
Was het vroeger daarom beter? Voor het huwelijk alleszins wel.
Als het huwelijk niet meer” seremonieel” moest doorgaan (vooral de vrouwen willen een groot feest en het moet ook in de kerk alhoewel ze er anders nooit komen) zou het gebruik uitdoven als een teelichtje.
Twee viendinnen zochten vroeger elk een man, nu gaan ze samenwonen.Ook dat vermindert het aantal echtscheidingen.
20/05/2011 om 17:39
verwijder datingsites en “sociale netwerksites” van het internet, en er zal al heel veel opgelost zijn.
20/05/2011 om 19:12
De vooruitgang (o.a. sociale netwerken) zorgt ervoor dat we steeds meer onze individuele noden (vooral directe individuele noden) ingelost zien. We spreken met wie we willen over wat we willen zonder nuances. Met als gevolg dat we over het algemeen geduld, begrip, een luisterend oor minder en minder gebruiken in onze dagelijkse omgangsvorm. “Ik vind Koen tof, Ik vind Anne tof, Ik vind voetbal tof, Ik vind cinema tof”, wanneer zeg je zoiets in uw dagelijks leven? NOOIT, je laat dat voelen … je gaat voetballen met Koen, je gaat naar de cinema met Anne … doen we dat nog? Of zitten we alleen te zeiken op Facebook, twitter …??? Wie heeft er nog een sociaal leven buiten wat er op de computer gebeurd? Diegenen die dat hebben, spreek je met je vrienden op die manier??? Ik vind Anne tof … ik vind voetbal tof … LEEF verdomme.
Dit is volgens mij 1 van de redenen waarom er huwelijken op de klippen.
Daarnaast deel ik de mening van Jef Keymeulen!! Misschien hier nog 1 ding bij aanvullen … hoe staat het met het verantwoordelijkheidsgevoel bij de jong-volwassen momenteel? Klaar voor een kind? Dat wil zeggen dat je kiest om een kind minstens 18 jaar op te voeden. Opvoeden wil onder andere zeggen het goede voorbeeld geven.
20/05/2011 om 21:48
Vroeger was het niet beter . Alleen scheiden kon juridische nauwelijks , maatschappelijk en fin. niet. Als je hoort hoeveel basaards er waren in de dorpskring . Generatie van onze grootouders waren 16 of 17 en moesten trouwen maw zo gunstig was dit ook niet om kinderen op te voeden als je zelf een groot kind was.
Je hebt een diploma nodig om een beroep ( kapitalistische visie ) uit te oefenen maar niet om een relatie te beginnen of kinderen te krijgen of ze op te voeden
20/05/2011 om 21:56
Men gaat uit elkaar wanneer men er gewoon zin in heeft, men dweept met persoonlijke vrijheid zonder de persoonlijke consequenties die eraan vasthangen. Ik merk steeds meer en meer dan onze maatschappij vol met wolven zit. En veel volwassenen gedragen zich als ongeoorloofde pubers ipv hun eigen kinderen.
Ik heb er geen probleem mee dat geloof an sich verdwijnt, maar alle vormen van fatsoen zijn gewoon weg, verdwenen en de grootste slachtoffers van allemaal zijn de jongeren zelf. Na meer dan 11 jaar lesgeven ben ik soms geschokt hoeveel jonge mensen slachtoffer zijn van de persoonlijke amoureuze ambities van hun ouders.
Als het niet meer goed gaat moet je uit elkaar gaan, neen verdomme, voor elkaar knokken, een vorm van zelfopoffering, jezelf wegcijferen voor een ander, dat lijkt allemaal zo ouderwets. Maar in België zijn we de groote slikkers van antidepressiva en hebben we de grootste zelfmoordcijfers in Europa. Er is gewoon iets grondigs mis.
Ik heb altijd in mijn achterhoofd vrijheid kan alleen maar werken als men zich verantwoordelijk gedraagt en dat is vandaag totaal, maar totaal niet het geval. Men kijkt altijd naar de jeugd alsof het allemaal hun fout is wat voor diviant gedrag ze vertonen: integendeel, ze weerspiegelen wat de volwassenen in het kwadraat uitspoken.
Gelukkig zijn er ook nog heel wat volwassenen met verantwoordelijkheidszin maar de groep wordt kleiner.
Men heeft vandaag nog nooit zoveel keuze als vrouw wat betreft geboorteregeling maar de massa’s ouders die wel kinderen kunnen maken maar ze niet kunnen opvoeden is echt geen minoriteit meer. En dat vind ik gewoon in en intriest. We lopen ook vaak weg als een ander problemen heeft, omdat we dan met onze eigen tekortkomingen geconfronteerd worden als mens, neen, ik sta ervan versteld dat zoveel mensen een schouder nodig hebben om steun te krijgen. Ik kan tenminste recht in de spiegel kijken maar ik hoop dat waarden als eerlijkheid, zelfopoffering en vertrouwen nooit definitief uit onze maatschappij verdwijnen want het begint toch die richting uit te gaan. Waar is die warme maatschappij gebleven?
21/05/2011 om 10:18
In een maatschappij waar het gouden kalf “Ik” heet, kan je niet verwachten dat “Wij” nog een toekomst heeft.
21/05/2011 om 10:48
een iets meer empathie aan weerszijden zou al veel leed voorkomen- ikzelf ben ondertussen al 57j. getrouwd- met m’n klein formulletje ben ik daar in geslaagd!!…liefde )-geduld en véél zin voor humor!
21/05/2011 om 11:30
Aan een relatie( en elke relatie) moet er elke dag gewerkt worden.Werken staat niet hoog meer aangeschreven bij een groot deel van de bevolking.Werken ,zich voor iets inzetten,discipline opbrengen ,daar komt het op aan.
In een samenleving waar men zonder werken ook rond komt(=oneigenlijk gebruik van de sociale zekerheid) wordt het als normaal beschouwd om het met alles niet zo nauw te nemen.
Deze verloedering heeft volgens mij veel te maken met het spaak lopen van relaties.
21/05/2011 om 12:20
Mensen trouwen nu omdat ze elkaar graag zien en omdat ze ervoor willen gaan. Tot de jaren 70 was dat wel anders. Als het niet werkt zie ik geen probleem met scheiden. Beter dat dan een gezin waar constant ruzie heerst. Ikzelf heb dat 20 jaar mogen meemaken en ik was zelf gelukkiger geweest als mijn ouders gescheiden waren. De ouders van mijn vriendin hebben dat gedaan en zij is opgegroeid in een dubbel gezin met wel huiselijke warmte.
Dus ik juich het hogere scheidingspercentage toe, het mag wat mij betreft nog veel hoger liggen. Vroeger scheiden mensen niet officieel maar gebeurde het de-facto, door beide gewoon in hetzelfde huis te blijven wonen maar dat was het dan ook. De statistieken wijzen niet echt op een verandering van de betekenis van liefde en huwelijk, het wijst meer op een meer open maatschappij waar mensen niet door klein-vlaamse en katholieke sociale druk ervoor durven uitkomen dat hun relatie niet werkt.
Het hogere scheidingspercentage is dus goed nieuws.
21/05/2011 om 14:17
Verkiezingen zullen niets veranderen ….. voor wie niet? Wie heeft het meest te verliezen? Scheiden mag natuurlijk niet !!!???
Als het samenwonen echt niet meer gaat, als de tegenstelling te groot is, als ieder zijn eigen koers wil varen, dan zal
het worden gelijk in zoveel andere landen …Scheiden met wat lijden maar naar hopelijk een betere toekomst.
21/05/2011 om 15:46
Ik ben een kind van ouders die hadden moeten scheiden toen ze nog jong waren en elk nog hun ‘leven’ konden maken. Voor vader was het geen probleem. Voor moeder wel. Een vrouw verdient nu éénmaal minder en als je jaren thuis voor de kinderen hebt gezorgd en hard hebt gewerkt in het huishouden, wordt je daar niet voor beloond noch door het ocmw of de sociale dienst noch door de rechtbank die oordeelt over het onderhoudsgeld. Ik begrijp dat beide partners na de scheiding verder moeten kunnen gaan met hun leven, maar de economische en sociale werkelijkheid is anders. Mensen die je vroeger ‘vrienden’ kon noemen, komen niet meer langs of verminderen langzaam aan het contact. Als kind merk je dat beide ouders tijdens het huwelijk ongelukkig waren en je merkt dat ook na de echtscheiding de ouders het eigenlijk niet goed doen. Waar ging het dan mis? Ook na het huwelijk bleef mijn moeder financieel afhankelijk van haar onderhoudsgeld en mijn vader moest blijven betalen voor een huwelijk dat voorbij was.
Als volwassene heb ik zelf nooit in een relatie kunnen blijven met een Belgische jongeman. Ik heb het nochtans geprobeerd, maar uit mijn eigen ervaring stond ik erop om gelijkwaardig te zijn in ons koppel en wou ik dezelfde voor- en nadelen als mijn partner. Het was dus uit den boze dat ik alleen voor het huishouden zou zorgen. Ik heb gestudeerd zodat ik een carrière kan maken en financieel voor mezelf zou kunnen zorgen. Het was gewoon uitgesloten dat ik mijn carrière op een laag pitje ging zetten of na mijn fulltime job nog eens in mijn eentje zou moeten winkelen, koken, wassen, kuisen en zo verder omdat mijn ‘tedere partner’ niet bereid is van zijn deel van het werk te doen. Dan ben ik beter af alleen. Als ik nu terugdenk aan die vriendjes dan denk ik dat ze niet serieus waren in hun relatie met mij. Ze zochten iemand die hun moeder wou vervangen om hen te verzorgen, geen eisen zou stellen en ook nog eens sex met ze heeft. Ik wil hiermee niet beweren dat alle mannen zo zijn, maar ik ben helaas alleen maar mannen van dit kaliber tegengekomen.
Nu ben ik sinds 8 jaar te samen met een Zweedse man waarvan we 3 jaar gehuwd zijn. Ons huwelijk gaat prima en onze beide carrières zijn erop vooruit gegaan. Hij heeft mij gesteund toen ik daar baat bij had en ik heb hem gesteund toen hij dat nodig had. Sinds vorig jaar hebben we nu een schat van een dochter en wat ons beiden betreft is haar geluk het voornaamste en dat zal zij vinden wanneer beide ouders gelukkig zijn zowel thuis als op het werk en een volwaardig sociaal leven hebben. Het belangrijkste wat elke ouder zijn kinderen kan meegeven is dat ze ervoor moeten zorgen dat ze financieel onafhankelijk zijn. Dit behoedt je niet van een partner tegen te komen waarmee je niet tot in je oude dagen samen blijft en het voorkomt ook niet dat je stomme beslissingen maakt. Het zorgt er wel voor dat je niet vast komt te zitten en dat je altijd baas blijft over je eigen toekomst en je eigen leven. Dat is wat veel mensen vergeten: je moet ervoor zorgen dat je samen kan leven maar niet dat je daarmee je vrijheid verliest. (Voor de slechthorende: vrijheid betekent niet dat je niet trouw moet zijn!)
21/05/2011 om 15:51
Waarom mislukken steeds meer huwelijken? Na jaar 42 huwelijk ben ik zo vrij om daar op te reageren, belangrijk is dat men zoveel mogelijk interesses deelt. Maar probeer nooit van je partner je evenbeeld te maken,” Nobody needs to be perfect”, trouwens diversiteit maakt het leven mooi, uniformiteit saai.
Kinderwens is vooral verantwoordelijkheids-wens ” eens kinderen, altijd kinderen”.
Zo weinig mogelijk familie en vrienden(?) bij je huishouden betrekken ” je relatie is je burcht, niemand komt er in”, wat de huishoud-economie betreft, nooit boven je middelen gaan, het loopt altijd slecht af, als men voor de schone schijn gaat: ” dit is ons kasteel of onze SUV ” zolang het nog eigendom van de bank is.
21/05/2011 om 19:24
Het feminisme ligt volgens mij meer aan de oorzaak dan de individualisering in het algemeen. Tenslotte was de man altijd al vrij om te doen wat hij wil, ook in het traditionele huwelijk: de man maakte de beslissingen, de vrouw moest volgen, of hem zodanig op de zenuwen werken dat hij alsnog toegaf. In elk geval, de vrouw was niet mondig naar de buitenwereld toe. Ik denk dat de open en eerlijke manier waarop koppels tegenwoordig kunnen communiceren een geweldige ontwikkeling is. Dat daardoor koppels vaker uit mekaar gaan is dan maar gezond, de mens is nu eenmaal serieel monogaam. Het traditionele huwelijk is net een constructie die tegen onze instincten ingaat.
Maar de kinderen, tja, daar knelt het schoentje. De enorme groep kinderen die niet in een traditioneel gezin opgroeiden worden nu volwassen, en de toekomst zal uitwijzen in welke mate hun ontwikkeling hierdoor wordt beïnvloed.
… maar het kan natuurlijk ook aan facebook liggen (*rolt de ogen*)
22/05/2011 om 07:37
De natuur heeft het zo geregeld dat om een kind te verwekken er twee geslachten nodig zijn. Dat heeft zo zijn reden. De tijdrovende en ingewikkelde verzorging van de nakomeling(en) vraagt de volledige inzet van minstens een van de ouders.
Het huwelijk kan starten als een liefdescontract maar moet verder worden uitgebouwd als een instelling, een mini-maatschappijtje, met de daarbij horende verantwoordelijkheid. Maar dit wordt verstoord door een te grote gerichtheid op het individu in alle geledingen van de maatschappij, media, manier van leven waar alles besteed wordt aan welness en lifestyle, justitie speelt dit spelletje zelfs dikwijls mee,enz.
En kinderen moeten niet opgevoed worden door de onthaalmoeder maar thuis.
En om te eindigen, vrouwen zijn geen mannen en mannen zijn geen vrouwen.
22/05/2011 om 08:22
We moeten misschien het concept huwelijk aanpassen.
De think-tank van de Britse Labour partij heeft enige jaren geleden voorgesteld dat een huwelijk een beperkte duur zou hebben (3, 4, 5 jaar?), maar stilzwijgend jaar op jaar verlengd zou worden, een beetje zoals sommige verzekeringscontracten. Wanneer één van de partners er dan geen doen meer aan zag, zou hij of zij dit gewoon hebben hoeven melden aan een notaris (en, wellicht, aan de andere partner), met een “vooropzeg” van 6 maanden. Indien er geen bezwaar was, werd het huwelijk gewoon beëindigd.
Dat voorstel is toen op ontsteld ongeloof onthaald en weggehoond, maar eigenlijk komt het blijkbaar wonderwel tegemoet aan de evoluties in de maatschappij. Mensen die écht samen wensen te blijven, doen dit gewoon, de anderen kunnen met een minimum aan rompslomp verandering brengen in hun situatie.
22/05/2011 om 21:57
Een dure trend die sociale economische gevolgen heeft voor eenoudergezinnen met kinderen. Misschien moet men toch maar eens overwegen een huwelijkscontract of samenlevingscontyract op te stellen van bepaalde duur met duidelijke afspraken wat er gebeurt met de kinderen en het inkomen indien het contract niet verlengd wordt. Scheidingen maken meer huishoudens want niet elke gescheiden partner vindt onmiddellijk een nieuwe en nieuwe huishoudens kosten geld, zeker als je het inkomen opnieuw moet herverdelen. Misschien moeten burgers ook eens meer durven stilstaan naar de sociale economische gevolgen van scheidingen met de gulden regel: bezin eer je begint en durf verantwoordelijkheden opnemen voor als het mis gaat.
23/05/2011 om 10:24
In alle bovengepubliceerde commentaren heb ik (geloof ik) nergens kunnen lezen:
1. Dat het huwelijk (eventueel met de kinderen) ongetwijfeld de basis vormt van een gezonde samenleving.
2. Dat daarvoor echter morele waarden, waar vandaag de dag om gelachen wordt of die zelfs in een bespottelijk daglicht worden gesteld een voorwaaarde “sine qua non” zijn. We kunnen de kerken (terwijl dat eigenlijk veel meer voor een groep van haar bedienaren geldt) wel als misdadig, zinloos en archaisch uitkreiten, maar een onloochenbaar feit blijft dat religie de bakermat van morele waarden is (b.v. de 10 geboden). Omdat deze invloed sterk is geminimaliseerd, niet in de laatste plaats door die kerken zelf, die ophielden hun traditionele taak te doen en zichzelf meenden te moeten veranderen in sociale ontmoetingscentra en gezelligheidsverenigingen, is ook het morele cement van het huwelijk bijna verdwenen.
3. Veel commentaren gewaagden van een gelijke rol van man en vrouw! Alhoewel ik er niet aan twijfel dat een vrouw een dragline-machinist KAN zijn, wil ik de vraag stellen: “Maar moet dat nou echt”? In een goed huwelijk valt de verzorgende rol toe aan de moeder, die dat met gewoonlijk 15 uur werken met ere draagt, terwijl de beschermende- en inkomen verdienende rol aan de vader behoort. Oh, nu hoor ik velen al roepen: “Dat is het oude verwerpelijke opgelegde rollenspel”! Toch ging het ten tijde dat dat rollenspel gold heel wat beter met de huwelijken, wat zeker niet wil zeggen dat er geen uitzonderingen waren, maar dat waren die toen 10-15% echtscheidingen.
4. De toename van de z.g. welvaart heeft een scherpe toename aan het verlangen naar materiele ‘zegeningen’ met zich gebracht. We willen op zomer- EN op wintervacantie. We willen allerlei luxe zoals boten, caravans (liefst zo groot mogelijk om onze geburen de ogen uit te steken met ons schijnbare succes), maar i.p.v. met al die dingen gelukkiger te worden vergroten ze allen ons egoisme en brengen ze daadwerkelijk alleen ongeluk, ellende en…echtscheidingen.
5. De titel van die televisie-serie was zoveel zeggend: “Toen was geluk nog heel gewoon”!
Facit: De mensen zijn niet meer gelukkig, omdat ze de morele grondslag voor geluk en een goed huwelijk ingeruild hebben tegen schijnwelvaart en egoisme. De zo hoog geroemde vrijheid. Men moet echter niet vergeten dat werkelijk vrijheid en daarmede werkelijk geluk, alleen in gebondenheid kan bestaan. Zolang we het verderfelijke consumerisme op een piedestal plaatsen van iedereen wil nog meer welvaart, nog meer onafhankelijkheid, maar men intussen daarbij vooral zijn eigen egoisme dient, zal de maatschappij steeds verder afglijden in de door haarzelf geschapen poel van ellende, verdriet en verderf met het onvermijdelijke einde van de maatschappelijke wereld zoals wij die nu kennen. Hoe luidde het lied ook alweer: “Zo gaat Jantje naar de bliksem toe…”. Gegeven het feit dat mede gestuurd door allerlei zakelijke overwegingen de meerderheid noch een regering hieraan een eind WIL en kan maken is het einde helaas onvermijdelijk en dat zien we thans gedemonstreerd.
23/05/2011 om 19:51
@ Dick Taselaar
Ik zou me er toch voor hoeden het verleden te idealiseren. Ik weet niet zo zeker of het tijdens dat “”rollenspel”" in de goede oude tijd allemaal zo leuk was.
23/05/2011 om 23:26
@ Hans Becu: Idealiseer ik echt het verleden? Of gaf ik slechts als mijn mening dat de geringere hoeveelheid echtscheidingen toch bewees dat de zaak beter ging. Tenslotte constateerde ik: “Dat er ook ten tijde van het z.g. ‘rollenspel’ uitzonderingen waren met een negatieve uitkomst”!
Facit: Het probleem met z.g. “one-liners” als antwoord is bijna altijd dat aan de oorzaken (die ik noemde) voorbij wordt gegaan. Ik geloof dan ook dat er zeer ingrijpende maatschappelijke veranderingen zouden moeten komen met een totaal gewijzigde instelling tegenover de diverse ‘waarden van het leven’. Tegelijkertijd geloof ik helaas niet, dat die veranderingen er echt zullen komen, zoals ik reeds heb gesteld o.a. door het egoistische streven naar luxe en de zakelijke belangen daaraan verbonden. Derhalve vrees ik inderdaad voor een toenemende teloorgang van onze maatschappij met alle daaraan verbonden gevolgen.
23/05/2011 om 23:45
Als ik alle reacties hier lees, zie ik vooral veel “goeie stuurlui aan wal”. En het bespreken/bekritiseren van de gevolgen. De vraag was echter “wat is de oorzaak?”
Eén van de oorzaken van dat stijgende echtscheidingscijfer zijn de “babyboomers” die nu scheiden. Waarom? Hebben ze gewacht tot de kinderen groot waren? Hebben ze ontdekt dat ze niet meer de rest van hun gepensioneerd leven op elkaars lip willen zien?
Internet en sociale media kunnen een oorzaak zijn; niet zozeer omdat je er een potentiële partner kan ontmoeten. Maar omdat ze kunnen leiden tot asociaal gedrag binnen de relatie. Maar TV deed dat in het verleden ook al. Dit asociale gedrag kan maken dat je minder praat en daardoor vervreemdt van elkaar. Maar het kan evengoed een gevolg zijn van de vervreemding van elkaar. Het kan een vlucht zijn van die slecht-draaiende relatie.
Een buitenechtelijke relatie is vaak de oorzaak van een scheiding. Althans, de relatie is vaak het excuus van de scheiding. Maar vaak is die relatie al een gevolg van een slecht-draaiend huwelijk. En dat slechte huwelijk laat men aanmodderen, tot daar plots die ander is. En dat is vaak het duwtje om de partner te verlaten.
Het feit dat een echtscheiding maatschappelijk veel meer geaccepteerd wordt, maakt dat er nu ook makkelijker voor die drastische oplossing gekozen wordt ipv intensief aan het huwelijk te willen werken.
Dat vrouwen minder afhankelijk zijn van hun echtgenoot speelt zeker een rol. Vrouwen hoeven niet meer in een slecht huwelijk te blijven owv financiële zekerheid en afhankelijkheid.
Zo zullen er nog wel een hoop oorzaken zijn die elk een deel van de verhoging van de echtscheidingen veroorzaken.
_________________________________
Voor mij persoonlijk was het probleem dat m’n ex-vrouw nooit zelfstandig gewoond had. Dit gaf enorme spanningen voor wat huishoudelijke taken betrof, aangezien er geen “kabouterkes” meer zijn die het werk doen dat je laat liggen. (wat doet een moeder allemaal niet achter de rug van haar kinderen, omdat ze het niet kan aanzien? vuile was verzamelen / opruimen / strijken / natte voetafdrukken opdweilen / WC reinigen / stofzuigen / … Het is pas door zelfstandig te wonen dat je merkt hoeveel werk het is om die kleine dingen te doen en dat het vlot een uur per dag is waarvan je je afvraagt waar het naartoe is omdat het schijnbaar onzichtbaar werk is. ‘t is pas als je dat een week niet doet, dan merk je het).
Dat gecombineerd met het moeten opgeven van een beetje individuele vrijheid voor tijd samen (en huishouden), dat leidde tot zulk een ruzies dat we al spoedig naast elkaar leefden ipv met elkaar. En als dan één van beiden niet bereid is om energie, tijd en moeite te investeren in de relatie (evt met hulp van een relatietherapeut), dan betert het niet en schieten er niet veel opties meer over…
Dus ik sta volledig achter het idee van Jean: eerst een jaar samenwonen en dan pas trouwen en/of kinderen. En zelfs eerst een jaar zelfstandig wonen, zodat je beseft hoeveel werk het huishouden inhoudt. Dan heb je daarna tenminste meer respect voor wat je partner doet in het huishouden (en doe je niet denigrerend over een bepaalde taak die meer om het lijf heeft dan je zou denken).
In tegenstelling tot wat Tony schreef, voelt een scheiding weldegelijk als een persoonlijk mislukken. Maar een relatietherapeut klinkt bij de meesten nog harder als mislukken. Ze zullen liever scheiden (wat maatschappelijk als normaal wordt gezien) dan samen een therapie te volgen (want een therapie volgen betekent dat jij niet normaal bent)…
24/05/2011 om 13:08
We beleven blijkbaar een keerpunt wat de houding tov. relaties betreft. In casu het feminisme, anticonceptie, individualisering ea. zijn triggers. Sommigen willen dit terugdraaien maar dat is dom : we moeten ons aanpassen.
Jaarlijks vernieuwbare contracten, samenlevingscontracten, LAT of AAP, no strings attached … het is een zoektocht die zoveel mensen, én mezelf, dagelijks bezighoudt. Onze katholieke erfenis slepen we allemaal mee : tot de dood ons scheidt, het witte paard, de beminnelijke vrouw en de stoere man, huisje-tuintje-boompje.
Wat een dillemma, en degene die oplossingen komt aandragen is a priori verdacht.
De impact op de samenleving is enorm en niet te vermijden. Maar wat een mooie opdracht om die ongrijpbare liefde in een vorm te leren gieten.
29/05/2011 om 23:11
Omdat de betrokkenen er teveel van verwachten en er te weinig in investeren. Dan brengen zelfs de kinderen geen soelaas, en vooral dat is heel erg.
30/05/2011 om 08:53
Als tussen mijn vrienden kijk merk ik het volgende dus ik denk dat veel ladingen dekt:
1. Veel gezinnen gaan financieel falliet na een kleine tegenslag, werk kwijt, auto ongeval,… mensen kunnen de leningen niet betalen, ->ruzies, geen plezier meer, … geld maakt niet gelukkig, ja, maar het is gemakkelijk en je hebt het nodig.
2. Doordat mannen en vrouwen werken, ontmoeten ze ook meer mensen die een potentieel zijn. Zoals dan bij mijn eerste punt aangehaald vluchten er velen in een relatie, verzuchting, vreemdgaan…
3. Doordat beiden ouders werken, hebben ze bijna geen tijd voor elkaar. Neem mijn eigen leven. Elke dag op om 6h. Wassen, kleren, eten, kinderen naar school, werken,…kinderen van school, koken, kinderen wassen in bad, …ondertussen is het 20h. Dan wil ik nog eens wat tijd voor mezelf, de maandagavond ik weg, de dinsdag avond mijn vrouw, … er is bijna geen tijd voor ELKAAR…. en ondertussen kan de werkloze zonnen…. (misschien verklaart dit de verrechtsing in de politiek, via onze wedde zijn we al sociaal genoeg…)
4. Het huwelijk is een instituut dat eigenlijk afkomstig is uit de kerk. Het morele gezag van de kerk in nagenoeg weg, dus wat houd mensen tegen… ook hebben veel mensen iets tegen instituten-> daarom minder huwelijken.
5. Mensen leven nu, niet meer van “later in de hemel”… dus wie ongelukkig is, die stopt ermee. Geen lege huwelijken meer,…
Ik heb hier veel goede reacties gelezen, maar op zich is er niets verkeerd tegen scheiden. (Ik ben zelf al jaren getrouwd met ups en downs maar met nog altijd veel liefde…) Het probleem is als er kinderen zijn,… misschien moeten we een ander model aanleren? Dan zal hun schuldgevoel ook anders aanvaard worden.
Pieter DM
30/05/2011 om 16:24
Beste,
Als ouders zou Ik voorstellen aan onze kinderen om minstens één jaar samen appart te gaan wonen, zonder kinderen en pas dan een definitief besluit te nemen, of men wel of niet wilt trouwen.
Alzo kan men onderling zien of hun godsdienst, karakter, uitgaven, vakanties overeenkomen en ze het beide kunnen redden.
Gezien de huidige tijd, ieder kind kost een huis, en als arbeiders is men meestal onderbetaald, en houd men steeds minder koopkracht over: doordat de prijzen meer stijgen dan de niet volledige z.g.n: Gezondheids index ( geen alcohol, tabak, niet alle brandstoffen erin verwerkt).
Sinds 2004 tot op heden: verloren deze categorie al 15% koopkracht.
Geen vaste werkzekerheid meer alsook kans op looninleveringen, dus nog minder koopkracht, werken tot 67 jaren verplicht met flexibeliteit = snel, sneller tot onmenselijk snel werken :wat rond je 55é verjaardag: verminderd in tempo.
Risico, rond die ouderdom, is afdanking door de fabrieken, gezien het tempo verminderd en men dan meestal geen werk meer krijgt.
M.v.g: jean.
31/05/2011 om 04:52
Het was 20 jaar geleden ook al zo dat 2/3 scheidde.
2/3 is statistisch relevant: je hebt 2 doorzetters nodig.
Het grootste deel van de koppels heeft maar 1 van de 2 die aan de relatie wil werken en dat is heel pijnlijk voor de partner die achterblijft.
Een veelzijdige opvoeding kan helpen, maar ook dat je ouders elkaar de moeite waard bleven vinden om voor te vechten.
Dat zien de kinderen en dat willen ze doorgeven aan hun kinderen.
31/05/2011 om 12:00
De mensheid evolueert nu eenmaal zo dat elk persoon een groter individu wordt. Met een partner wordt dit meer en meer moeilijk. We worden ook grotere egoïsten, ook dat is een trend. Nu zien we daar enkel de nadelen van.
31/05/2011 om 12:07
Vroeger mislukten al even veel huwelijken als nu, alleen eindigen ze nu in scheiding.
31/05/2011 om 20:27
Tolerantie is het sleutelwoord wanneer twee mensen dag in, dag uit samenleven.
Ieder individu heeft behoefte aan een gevoel van vrijheid.
Ieder individu heeft behoefte aan verantwoordelijkheidszin om dat gevoel van vrijheid te kanaliseren.
Wanneer dat gevoel van vrijheid van de ene botst met de verantwoordelijkheidszin van de andere kunnen er discussies of zelfs ruzies ontstaan. Soms ook niet , maar dan is een van beiden onderdanig ofwel wordt de stekker er uit getrokken.
Misschien een simpele benadering, maar ik zou het niet anders kunnen verwoorden.
Vroeger had men mogelijk meer een onderdanig gedrag en tegenwoordig wordt er meer de stekker uitgetrokken.
Een remedie om de tendens te veranderen is er niet maar partners meer mogelijkheden geven om te discussieren zou positief kunnen werken. Mensen uit de direkte omgeving kunnen hier heel nuttig bij zijn.
Regelmatig kontant houden met mensen uit de direkte omgeving is noodzakelijk, want wanneer mensen van elkaar vervreemden geeft dat een gevoel van eenzaamheid en dat kan best gemist worden wanneer er een relatieprobleem is.
01/06/2011 om 10:21
@ Miel de Bruyn: Ik denk dat U volkomen gelijk hebt met Uw opmerking dat een zeer veel grotere tolerantie nodig is. Echter, die tolerantie zelf is ook aan wetten onderhevig en men dient dus die wetten te onderzoeken en wanneer waar bevonden na te leven. Zoals ik in mijn eerste commentaar stelde is het huwelijk de voornaamste bouwsteen van een gezonde samenleving. Ook stelde ik dat religie, wanneer het goed is, eigenlijk de bakermat van de morele beschaving is. Wanneer we dus naar wetmatigheden willen zoeken, zullen we eerst naar religie moeten kijken.
Al het water van de zee wast niet af dat het huwelijk door God ingesteld werd nadat de mens (Eva) was gevallen en Adam verkoos uit liefde voor de vrouw, eveneens van de vrucht te eten. Daardoor werd de mens uit Gods’ tegenwoordigheid gebannen en kon Die niet langer als vader het ‘hoofd van het gezin’ blijven. Hij trouwde toen Adam en Eva om in die lacune te voorzien en wederom een gezin met een gezinshoofd te organiseren. Wanneer men dit niet weet of niet aanvaardt verliest het menszijn zijn zin, n.l. gaat heen en vermenigvuldigt U en vervult de aarde en breng haar onder Uw bestuur en zorg er goed voor.
Alleen wanneer we de oorspronkelijke grondslag en instelling van het gezin kennen, zullen we de waarde ervan kunnen begrijpen. Vandaar voortbouwende kunnen we dan een aan de tijd aangepast concept ontwikkelen, welke de oorspronkelijke opdracht echter niet uit het oog verliest.
Facit: Een grotere persoonlijke vrijheid (b.v. ook van ontwikkeling van beide partners) gebaseerd op grotere tolerantie: “Volmondig ja”! Dit houdt echter ook een grotere verantwoordelijkheid tegenover de gekozen partner in. Wanneer men die voelt en dat in de practijk brengt zal het een zegen voor kinderen zijn, in een dergelijk gezin op te groeien. Echter, dit demonstreert duidelijk dat een goed huwelijk gebaseerd is op vrijheid in gebondenheid en verantwoording en die laats genoemde twee zaken samen noemt men werkelijke liefde. Ik geloof dat wij vandaag liefde vaak verwarren met aantrekkelijkheid, begeerlijkheid (en sex zo U wilt), maar wanneer dan het nieuwe eraf is, is er niets over dat de partners bindt. Een goed huwelijk bouw je echter door persoonlijke opoffering. Eens heb ik een definitie gelezen: “Een goed huwelijk ontstaat, wanneer iedere partner z’n uiterste best doet de meest gewenste partner voor de ander te zijn”! Het persoonlijk egoisme en het steeds groeiend verlangen naar materiele welstand staan dit streven duidelijk in de weg en dit zijn dan ook de werkelijke oorzaken voor het jammerlijk mislukken van zoveel huwelijken. Wanneer we geen kans zien de laatst genoemde trend om te keren door een betere voorlichting over de grondslagen van- en de manieren om een goed huwelijk op te bouwen, zullen we inderdaad steeds verder afglijden.
02/06/2011 om 04:57
Dit is het gevolg van twee dingen volgens mijn mening.
Een het is inderdaad veel eenvoudiger geworden om te scheiden en er is ook geen gene meer wanneer er wordt gescheiden.
Het wordt niet meer voorgesteld als een falen.
Ten tweede ligt het aan de opvoeding.ik ben zelf een veertiger, met een tien jaar jonger vrouw en vijf kinderen.
Wat merk ik met de jeugd van nu de twintigsten en jonger. Ze hebben niet meer moeten leren om voor iets te vechten,te sparen of anders gezegd een inspanning te moeten doen.alles werd of wordt hun op een dienblad gegeven. Wij hebben moeten vechten voor,ons huwelijk er waren ook ups en downs maar we zijn er voor blijven vechten en hebbennsamen een mooie band opgebouwd we hebben zelfs onlangs nog een moeilijke periode doorgemaakt, en toch hebben we elkaar gesteund samen de dingen aangepakt, als het nu eventjes moeilijk gaat of tegen zit dan gaan de koppels maar uit elkaar eenvoudiger en minder moeite dan even tjes een compromis te sluiten of eventjes jezelf weg te cijferen . Nee we zijn egoïstische geworden en willen op onze wenken bediend worden .
On ze drang om onze eigen ik is belangerijker dan het samen werken. We willen allemaal meer en meer en groter en mooier maar als mens worden we er niet gelukkiger door. Dit is het falliet van onze samenleving in het westen .we moeten terug elkaar leren kennen, wie kent nog zijn buren. Ik probeer mijn kinderen respect voor dingen bij te brengen en hun te leren dat dingen niet zomaar uit de lucht vallen. Als je iets wenstbdan moet je er ook een inspanning voor leveren en leren met elkaar om te gaan. Ieder heeft zijn eigen mening en die dient te worden gerespecteerd te worden. Maar dit is niet eenvoudig omdat ze bloot staan aan hun vriendjes en niet overal worden kinderen geleerd om respect te hebben voor dingen en mensen. als ze iets willen komtbhet er toch. En als ze dan na het feest aan het echte huwelijk beginnenn dan loopt al snel mis omdat toch niet alles is zoals in de boekjes.
Na het feest moet er geleerd worden om samente leven met iemand die je dan toch blijkbaar nietzo,goed kende als je dacht.
Zolang we niet een stapje terug zetten in de opvoeding van de kinderen zal het blijven toenemen. Vroeger was het beter Neen maar de opvoeding van nu is zeker slechter. De disipline en respect en gehoorzaamheid die je vroeger ingepepperd werd had wel nu en die zou volgens mij mogen terug komen. We zijn van het ene uiterste naar het ander overgeheld. Van paters en nonnen die zich abnormaal gedraagde naar systeem waar de leerling bepaalt wat er gebeurdt. en mijn ervaring leert mij waar een te voor staat is meestal slecht.
08/07/2011 om 17:09
Waarom mislukken steeds meer huwelijken? Omdat de huwelijkspartners niet weten waaraan ze beginnen.Alleen vrijgezellen weten waarom ze er niet aan beginnen, daarom zijn zijn dan ook de experten bij uitstek in de huwelijksmaterie.