In Koppen XL kon u kijken naar de reportage die Phara De Aguirre maakte over de laatste dagen van de ongeneeslijk zieke Bart Verbeeck. De jongeman heeft na zeven jaar de strijd tegen botkanker verloren en wil op waardige wijze afscheid namen van het leven. Bart Verbeeck kiest niet voor euthanasie, maar voor zogenoemde palliatieve sedatie (verdoving), waarbij de zieke in een coma wordt gebracht, niets meer voelt dus, tot de dood het haalt van het leven. Bij Bart Verbeeck duurde dat nog drie dagen.
“Kom mij maar halen”, heet het verslag dat De Aguirre maakte van zijn laatste dagen, waarin hij afscheid neemt van zijn ouders en broer, en zich daarna - terwijl de camera draait - in een diepe slaap laat brengen.
Wat vond u van de reportage? Bent u geraakt door wat u gezien hebt? Hebt u (morele) vragen of bedenkingen? Wat is uiteindelijk het verschil tussen euthanasie en palliatieve sedatie? Is de dood geen privézaak? Uw doordachte reactie is welkom.
@Allen: reageren op deze uitzending impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
http://www.deredactie.be/permalink/1.954130
01/02/2011 om 22:06
Ik heb niet gekeken, …denk dat ik het niet zou aangekund hebben…
@Romain: de rest van uw commentaar heb ik logischerwijze geschrapt - mod
01/02/2011 om 22:23
Dank voor deze prachtige reportage. Dit zijn mooie mensen je zag echt dat Bart heel moe was van het vechten. Ben dankbaar dat we mochten getuige zijn van zo een moeilijk moment in hun leven.Hoop dat “zacht inslapen” voor veel mensen een waardig heengaan kan betekenen. Mensen die zelf veel pijn leiden of mensen die zorgende zijn zullen dit op de eerste plaatst zeker begrijpen en niet die grote pieffen die er over beslissen. Nog veel sterkte voor de familie en zoals Bart zei altijd possitief blijven . Ik doe m’n best.
01/02/2011 om 22:51
Het was opvallend dat Bart degene was die anderen moest troosten ipv zelf getroost te moeten worden.
01/02/2011 om 22:57
Het is een heel pakkende reportage. Mooi dat ze dat met ons wilden delen.
Nu rest ons te trachten de uitdaging van Bart indachtig te blijven…
01/02/2011 om 23:13
Het afscheid van de familie was heel aangrijpend.
De moed en de manier waarop Bart zijn einde beleefde vond ik bewonderenswaardig.
01/02/2011 om 23:46
Toegegeven, ik heb de aflevering niet gezien (enkel de inleidende fragmenten), maar kan er mij eigenlijk IEMAND zeggen waarom over dergelijk dingen een reportage gemaakt moet worden?
Uiteraard is dit allemaal zeer erg en intriest, maar waarom moet zoiets buiten de familiale kring getrokken worden???
Ruikt dit, alle droefenis van de ziekte in acht genomen, niet een heel klein beetje naar sensatie en naar goedkope emotie?
02/02/2011 om 00:34
Het is hartverscheurend dat je op die manier je kind moet verliezen maar Bart is nu verlost van zijn demonen en het was zijn uitdrukkelijke wens. Mooie manier om te gaan, zonder al te veel poehhaa. Heb een beetje mijn twijfels rond het uitzenden van deze toch zeer intieme momenten. Maar tijden veranderen en ik word oud.
02/02/2011 om 02:19
De reportage heeft mij enorm geraakt - maar ik ben ook snel geraakt door alles wat met de dood te maken heeft…
De machteloosheid en het geestelijk ‘afzien’ van de familie, vooral van de papa kwam erg naar voor. Het viel mij ook erg op hoe Bart zelf de familie en diegenen die afscheid kwamen nemen, leek te troosten.
De dood vind ik eigenlijk wel een privé-zaak en toch vond ik de reportage sereen, en een beeld die de realiteit in al zijn facetten weergeeft. Hoe Bart opgelucht lijkt dat de strijd eindelijk voorbij is, hoe moe hij er uitziet. En tegelijk hoe zijn broer en ouders hem hier zouden willen kunnen houden, hoewel ze zijn wil en keuze compleet respecteerden.
Ook mooi dat hij niet in een ziekenhuisomgeving stierf maar thuis - ik weet dat dit niet voor iedereen mogelijk is en dat er goeie palliatieve centra’s bestaan - maar thuis omringt door je naaste familie vind ik toch nog een iets waardiger afscheid. Ik ben blij dat ik gekeken heb, ook al heb ik hier stilletjes lang zitten wenen, zoals waarschijnlijk vele kijkers.
02/02/2011 om 03:38
Ik heb morgen mijn laatste examen en zit (zat) hier enorm te zuchten, klagen en puffen. Als pauze kijk ik op de videozone naar de reportages en kwam ik bij Koppen XL terecht. Ik kan me niet inbeelden dat ik ooit zo erg geëmotioneerd ben geweest van een programma. Ik ben wat men noemt een grote loebas maar ik zit hier nog steeds met de tranen in mijn ogen.
Het bizarre is dat ik mijn emoties niet weet te plaatsen. Medeleven met de situatie en de familie, verdriet om het lot van een leeftijdsgenoot, ontzag voor de gemaakte keuze, …
Deze reportage is een waar juweeltje. Ik wil dan ook de makers van harte bedanken en feliciteren met hun werk.
Veel sterkte aan de familie van Bart.
Joris
02/02/2011 om 05:02
Ik bekijk hem net voor de derde keer.Ik blijf hem opnieuw en opnieuw bekijken. Mij heeft het alleszins heel diep geraakt. Vooral wanneer de vader vertelt over hoe hij het aanvoelt rollen de tranen over mijn wangen.
Het is ongelooflijk hoe sterk ze allemaal waren! De broer, de ouders en de grootouders.
Mijn leven is veranderd. “Geniet van je cola, je hamburger, want morgen kan het misschien voorbij zijn”. Dat zal ik voor altijd onthouden.
02/02/2011 om 06:19
Het was een geweldig zware reportage, ik heb er met de krop in de keel naar gekeken.
Je kind moeten afgeven op zulke manier is zuivere horror.
Mijn vrouw zei tegen me na de reportage, Wij mogen toch gelukkig zijn dat we gezonde kinderen hebben.
Misschien is dat dan ook wel de echte boodschap die de jeugdige Bart, meer volwassen dan de meeste onder ons, voor ons achterliet.
Met respect aan de familie en hun moed het te delen met ons.
Ben ongelovig, maar als er dan toch een hemel is hoop ik echt dat hij daar verder mag leven!!
02/02/2011 om 06:39
Was heel heel aangedaan,gezien mijn vrouw sdert jaren morfinepleisters hoeft te leggen.fibrose drukt op rugzenuwen.zij heeft de uitzending niet gezien,slaapt 18u per dag.Vraag welke dosis morfine pleisters legde Bart?Sterkte aan de familie en indienmogelijk een antwoordje
02/02/2011 om 07:46
Wij hebben wel gekeken. Er zijn tranen gevloeid.
Het gevoel dat bij mij overheerste was vooral ongelofelijk veel bewondering voor de moed en sereniteit bij Bart en zijn familie.
Ik vermoed dat die familie misschien ook dit wel leest, en in dat geval: ik wens jullie veel sterkte. ‘t Moet niet gemakkelijk zijn om iemand zoals Bart mij leek te zijn te verliezen. Hij is - jullie zijn - er absoluut in geslaagd om waardig afscheid te nemen!
02/02/2011 om 07:53
Een zeer aangrijpende reportage, schitterend televisiewerk. Ikzelf kreeg een déja vu gevoel naar hetgeen ikzelf vier jaar terug meegemaakt hebt met mijn vrouw die stierf aan borstkanker.
Met dit verschil dat ik geen afscheid kon nemen op die wijze zoals Bart het deed.
Moedig van die jongen en vooral heel menselijk , maar hartverscheurend voor zijn ouders en broer, waar ik veel respect voor heb.
Deze uitzending leek een Mount Everest in vergelijking met de vlakten van veel andere televisieprgramma’s.
Veel mensen staan niet stil bij het overlijden van een mens. Het lijkt een fait divers en ’s anderendaags wordt er al niet meer over gesproken.
Afscheid moeten nemen van iemand waarvan je houd is een deel van je hart verliezen, een blijvende wonde die je pijn blijft doen. Geen pil is er tegen opgewassen. Enkel de blijvende herinnering van je liefde voor hem of haar kan soelaas brengen
Het programma was sereen, geen sensatie of platte emo. Eén uit het hart gegrepen. Hier zag je wat liefde tussen mensen betekent en wat een afscheid echt betekent als verder lijden geen zin meer heeft.
Dat laatste spuitje geven en weten dat dit het einde is, ja echt, daar zijn geen woorden voor.
Maar als je geliefde vraagt om niet te moeten afzien, dan weet je dat je met dat ultieme spuitje goed gedaan heeft.
Dan heb je niet gemoord maar je geliefde uiteindelijk laat rusten. Maar het blijft een verschrikkelijke keuze.
Een dikke proficiat voor de programma makers en ook voor de famillie van Bart.
02/02/2011 om 08:27
Twee dingen in deze reportage hebben mij enorm geraakt, de wanhoop van de vader van Bart en de tranen van Bart zelf bij het inslapen…
02/02/2011 om 08:36
de uitzending was aangrijpend ,,als je niet meer verder kan is dit een goed beslissing
voor hem en vooral zijn familie is dit een moeilijke keus geweest
liefhebben is loslaten
alleen jammer dat zijn strijd nog 3 dagen heeft moeten duren
woon zelf in Nederland en heb in mijn kennisen kring dit ook mee gemaaket
het afscheid nemen is niet zo een lange lijdensweg ,de medicatie is misschien wat hoger
wens de naaste familie leden moed ,kracht .sterkte toe
ben alleen de site vergeten op te schrijven die ze toonde ,kunnen jullie mij daar aan helpen
bedankt Coby
02/02/2011 om 08:56
Het is verschrikkelijk dat je op voorhand weet wanneer je voor de laatste keer met je kind kontakt hebt, dat je weet als hij nu zijn ogen dicht doet het een diffinitef afscheid is.
Voor die jongen moet het ook verschrikkelijk zijn om zo een beslissing te nemen en al ouder ben je zo machteloos en kan je het alleen maar laten gebeuren.
Ik heb bijna gans de uitzending geweend, had niet graag in de plaats van de cameraploeg geweest
02/02/2011 om 09:16
Bijzonder moedig jongman. Ik was zeker geraakt door het eigenlijke inslapen. Zeer ontroerende reportage met sterke boodschap. Deze reportage zal ik niet snel vergeten.
02/02/2011 om 09:17
Zeer serene reportage en respectvolle benadering van het immense verdriet van de familieleden.
De moed van Bart alsook zijn boodschap om positiever in het leven te staan heeft mij diep geraakt.
Dit was voor mij absoluut een stuk indringende televisie die mensen terug met beide voeten op de grond zet en hen leert te relativeren .
Het was een reportage die niet alleen in het hart maar ook in het hoofd raakt.
02/02/2011 om 09:18
Ik vond het een prachtige reportage, mooi in zijn eenvoud. Het heeft mij doen stilstaan bij wat echt belangrijk is in het leven. Ik heb enorm veel bewondering voor Bart en zijn familie.
02/02/2011 om 09:28
Dat we allen meer een positieve ingesteldheid moeten hebben, dat we moeten gelukkig zijn met wat we hebben en niet ongelukkig met wat we niet hebben.
Bedankt Bart met die hele wijze boodschap dat je achterlaat.
02/02/2011 om 09:29
ik vond het prachtige en echte realitie tv.ik wist niet dat er nog een andere manier was van euthanasi.moedig van bart om de tv daar bij te laten.en ook veel moed voor de ouders .
02/02/2011 om 09:47
ik en mijn man waren diep geraakt en onze tranen liepen de vrije loop.Ik ben er nog altijd heel verdrietig om en kan het niet uit mijn hoofd zetten en met deze wens ik de famillie heel veel sterkte
02/02/2011 om 09:54
Een “must” voor de meeste van ons die om het minste steeds maar klagen. Veel respect voor Bart, heel moedig van de familie.
02/02/2011 om 10:41
Een zeer aangrijpende reportage, die mijn vrouw en mij deden terug denken aan de lange lijdensweg van ons zoontje (ook Bart) 37 jaar geleden, maar die we nog steeds niet volledig verwerkt hebben. Toen we gisteravond de reportage zagen in “Koppen” was het opmerkelijk hoe moedig Bart Verbeeck wel was. Veel sterkte aan zijn ouders en broer, want we weten uit ondervinding hoe moeilijk dit kan zijn.
02/02/2011 om 10:53
het was een zeer moedige jongen man; heel veel sterkte voor de familie
02/02/2011 om 10:54
Wij vonden het een hele zware maar toch ook mooie en vooral respectvolle reportage.
Respect voor de mensen, respect voor het leven, respect voor menswaardigheid.
Wat bij mij vooral blijft hangen is dat mensen onderling in staat zijn om, hoe droevig en pijnlijk het ook is, in staat zijn om morele beslissingen te nemen met een open en vrije geest zonder het dogma van een religie.
02/02/2011 om 11:01
De reportage laat me maar niet los… Het heeft me diep geraakt. Een zeer moedig iemand. Chapeau.
Veel sterkte aan de hele familie. Ik denk aan jullie!!!
02/02/2011 om 11:21
hier zie je hoe sereen een mens kan zijn en toch realistich de warmte die bart uittraalde naar zijn lieve bezorgde ouders en broer .
Niet alledaags dat een jonge toffe gast omringt door helpende mensen die hem mee begeleide om naar een zelf beslissende dag te gaan en zich stil en gelukkig laten overgaan naar de andere kant , waar hij nu rust vind en zegt tot iedereen TOT ZIENS
02/02/2011 om 11:27
Ik ben helemaal akkoord dat het zeer pakkend was. Een heel moedige jonge man en heel mooi mogen sterven. Het is daarom ook zeer goed dat deze problematiek onder de aandacht wordt gebracht. Maar ik vind niet dat een TV programma daarvoor een juist kanaal is. Dit noem ik dan pure sensatie en emo TV om kijkcijfers te halen.
Jammer op de kap van zeer mooie oprechte mensen.
02/02/2011 om 11:45
wij zeggen DANKU aan BART en zijn familie.dit blijft hangen en we kunnen er van LEREN!!!
02/02/2011 om 12:14
Woorden schieten te kort voor deze aangrijpende reportage.
Zoveel kracht, zoveel warmte, zoveel liefde op het moeilijkste moment in het leven.
Het blijft aan je ribben plakken.
Veel sterkte voor de ouders en broer.
Proficiat voor de makers van dit document.
02/02/2011 om 12:16
Heel sterke reportage, confronterend, ontroerend en ontwapenend tegelijk. Maar steeds sereen.
Ik wens de familie zeer veel sterkte en wil ze graag mijn woorden van bewondering overbrengen voor de prachtige zoon, broer, kleinzoon of neef die ze onvoorwaardelijk en tot op de laatste momenten hebben gesteund.
Gelijk ook een pluim voor zijn verzorgers, van wie Bart zelf zei dat hij bij hen in goede handen was.
Bart was een voorbeeld voor velen.
Ik hoop dat zijn boodschap nog lang blijft hangen. Zijn levensverhaal stemt in elk geval tot nadenken.
02/02/2011 om 12:20
wij gaan ervan uit dat de reportage de uitdrukkelijke toestemming genoot van Bart zelf. Daardoor kregen wij op geen enkel moment het gevoel indiscreet en ongevraagd deelgenoot te willen zijn van zo’n ingrijpend moment in het leven van Bart en zijn familie. Ook de programmamakers zelf bleven op de achtergrond en vervulden schitterend de wens van Bart, namelijk een intense getuigenis afleggen van zijn gevoelens en de positieve boodschap die wij wilde en heeft gegeven. Hij is erin geslaagd om ongekende mogelijkheden van het medium TV aan te reiken. Wellicht zullen wij en velen met ons in de toekomst anders kijken naar de vele ondermaatse reportages die ons dikwijls valselijk een beeld willen ophangen van “the real life”. Het ga je goed Bart
02/02/2011 om 13:05
een beklijvende, serene reportage. De moedige, rustige wijze waarop deze jonge mens het onvermijdelijke aanvaardde is bewonderenswaardig. Zeer rakend vond ik de onvoorwaardelijke liefde van de ouders die hun de sterkte gaf om de keuze van hun zoon te respecteren.
We zagen een sterk, warm gezin dat ons getuige liet zijn van de keuze om via palliatieve sedatie op een menswaardige wijze het leven te beëindigen. De laatste momenten, het wéten dat dit de laatste knuffel is, de laatste blik… het is hartverscheurend. Men moet er sterk voor zijn. Ik denk dat je, vooral als ouder, hoedanook het welzijn van je kind vooropstelt, zelfs wanneer dit onnoemelijk verdriet voor jezelf betekent.
De rustige en volwassen wijze waarop Bart zijn keuze maakte en ermee omging, en de steun hierbij van zijn ouders en broer gaven mij het gevoel dat dit de juiste keuze voor hem was.
Bart heeft door zijn keuze van sedatie nog drie dagen geleefd, dan heeft zijn lichaam opgegeven en is hij vredig ingeslapen… misschien is dit voor de nabestaanden , in tegenstelling tot euthanasie, toch een ‘zachtere’ overgang … ?
Ik had voorheen nooit van deze methode gehoord… dank dus aan deze moedige mensen en de reportagemakers.
02/02/2011 om 13:13
De reportage heeft ons diep geraakt. Het toont aan hoe fragiel het leven is. We zullen zeker de laatste boodschap van Bart onthouden en zoveel mogelijk verwezenlijken.
Proficiat aan de makers van het programma.
Bewondering voor de familie van Bart voor hun onvoorwaardelijke steun. Ik wens jullie veel sterkte toe en hopelijks
bieden de mooie herinneringen stilletjesaan troost.
02/02/2011 om 13:26
Gisterenavond gekeken naar die intrieste, maar ook zo mooie reportage, die met zoveel pudeur gedraaid werd.Hoed af voor de crew.
Wat een volwassen kerel was die Bart; wat een fijne zoon en broer , ondanks de aftakeling, het verdriet en het nakende zelfgekozen uiteindelijke afscheid, dat hij nog heel bewust kon meemaken.
Van hem kunnen we nog heel veel leren over hoe we in het leven staan.
De pijn om Iemand die je zo dierbaar is ,te verliezen , gaat nooit over.
Alleen de herinneringen aan een zo volwassen, fijne jonge man mogen een grote troost zijn voor de familie.
Tot aan de overkant, Bart. Bedankt voor je mooie wensen!
02/02/2011 om 13:50
Ik vond het een pakkende reportage, tijdens de reportage heb ik verschillende keren moeten op de pauze knop drukken omdat ik niks meer kon zien van de traantjes. Ik heb het grootste respect voor Bart en z’n ouders die deze reportage mogelijk gemaakt hebben. Het is een reportage die iedere negatief ingestelde persoon zou moeten zien. Zoals Bart het zo mooi kon zeggen “Geniet van de dagelijkse momenten, geniet van het kleinste deeltje want morgen kan het te laat zijn” Bedankt Bart om te mogen deel uit maken van je laatste momenten. Bedankt,………het gaat je goed.
02/02/2011 om 14:18
Beste,
Proficiat met julie reportage dewelke: hopelijk veel mensen heeft getroffen van de moed van bart verbeeck om afscheid te nemen van het ongeneeslijk en voortdurend pijnlijker tot TE veel pijn: om het leven te kunnen verder zetten.
Voor mensen dewelke in zulke toestanden zitten en zich ook niet thuis voelen in euthanasie of het niet mogen of kunnen krijgen, maar toch uit het leven willen stappen, is Paliatieve Sedatie ( verdoging) dewelke Bart vrijwillig liet toepassen, een goede methode, vind ook ik.
Men moet wel de moed hebben om het te laten gebeuren en dit, zoals bij Bart Verbeeck, met zijn naaste ouders, broer en familie: die er begrip voor hadden: Bart wils te laten geschieden in alle sereniteit : wat men daar deed: aanbevelenswaardig.
Moge dit een goed voorbeeld zijn voor alle mensen.
Steun toegewenst en m.v.g: jean.
02/02/2011 om 14:38
Het heeft me emotioneel geraakt en heeft me doen nadenken over het leven. Dit was een reportage om niet vlug te vergeten.
02/02/2011 om 14:50
een zeer serene reportage. Absoluut geen gevoel van voyeurisme ondanks het in beeld brengen van het grote verdriet.
Wat mij vooral zal bijblijven is de de zeer respectvolle wijze waarop de ouders en ook de broer omgingen met de beslissing van Bart. Het moet verschrikkelijk zijn om, ondanks uw eigen verdriet en gevoelens, toch uw kind te blijven steunen in wat voor hem het beste is. Dit getuigt van zeer grote moed en vooral een groot bewijs van ouder/broederliefde.
Deze reportage heeft echter ook aangetoond dat afscheid nemen en sterven meer is dan hartverscheurend verdriet. Het respecteren van elkaar en kunnen loslaten, maakte het niet alleen voor Bart en zijn familie mogelijk om op een vredige wijze afscheid te nemen. Het is ook een innige en vooral positieve getuigenis van hoe we met het leven en onze medemens kunnen omgaan. Het openlijk praten over sterven, het kunnen uiten van verdriet, de rust die Bart uitstraalde, brengt dit ganse proces meer uit de taboesfeer. Dit voelde heel hartverwarmend aan.
02/02/2011 om 15:03
Eerst wou ik niet kijken omdat ik schrik had dat het me teveel zou aangrijpen, maar ik heb gekeken. Ik vond het een zeer pakkende reportage met allemaal moedige en mooie mensen. Ik zou dan ook de familie van Bart veel sterkte willen toewensen en hun ook bedanken dat we het hebben mogen zien. Ik heb er ook van geleerd dat leed en dood niet moet worden weggestoken. Op het einde vond ik het zelfs rustgevend met het lied op de achtergrond. Ook een pluim voor Phara en de mensen rondom haar, het moet niet makkelijk geweest die dagen met de Kerst daarna. Ik zou zelfs durven zeggen dat ze op de scholen ook van die reportages aan de leerlingen mogen laten zien. Bart is een voorbeeld voor veel jonge en oudere mensen.
02/02/2011 om 15:59
Bewonderenswaardig hoe zo een jonge man de moed blijft vinden om zeven jaar lang te vechten tegen de kanker.
Het was een heel aangrijpende reportage.
Ook zeer sterk dat hij voor zichzelf de beslissing kon maken om te rusten voor altijd.
Dit moet zeker geen gemakkelijke keuze geweest zijn voor hem en voor zijn familie. Maas als je moe gestreden bent, is er vaak geen andere behoefte meer dan te rusten.
Zeer sterk. Echt waar.
Veel steun en waardering die Bart in deze moeilijke periode hebben bijgestaan!
Voor de familie van Bart, nog veel sterkte!
02/02/2011 om 16:18
Dank voor de mooie reportage, wat een moedige jongen is Bart en dat hij ons laat mee kijken bij het afscheid nemen van zijn leven, het doet iets en het raak ons diep, hoe hij zo sereen praat en ons nog zegt van te genieten van de kleine dingen. Hopelijk mag hij een voorbeeld zijn voor vele onder ons. Veel sterke voor de familie en vooral aan de ouders en de broer.
02/02/2011 om 16:20
Zeer mooie reportage. Een zo warm gezin. Bart heeft veel moeten afzien maar was wel omringd door fantastische mensen.
Ik wens hen heel veel stertke want het moet heel moeilijk zijn. Een kind verliezen is het ergste die je kan overkomen.
02/02/2011 om 16:35
Proficiat met jullie reportage ! Het was pakkend en het raakte mijn dochter die ongeveer dezelfde leeftijd heeft als Bart heel hard. Wij hebben nooit het gevoel gehad dat wij aan voyeurisme deden, het was een heel serene reportage. De leuze “geniet van elk moment, want morgen kan het er heel anders uitzien” is een waarheid als een koe !
We wensen de familie van Bart nog heel veel sterkte en mogen de goede momenten met Bart hun nu tot steun zijn!
02/02/2011 om 16:48
Een zeer aangrijpende en beklijvende documentaire.
Lees met spijt dat er enkelingen zijn die dit emo-tv en sensatie noemen… Zij beseffen blijkbaar niet dat er nog zo veel mensen, dag in dag uit, vechten, wetend dat ze de strijd zullen verliezen zonder te weten dat er een menselijke uitweg bestaat voor hun lijden.
Iemand zien gaan die wil gaan, lucht op. Voor alle partijen. Verdriet blijft, maar is beter te plaatsen.
Sterkte aan Barts familie, bedankt.
02/02/2011 om 17:11
Was enorm aangegrepen door de reportage! De traantjes rolden..
De strijd tegen kanker moeten opgeven is soms een “ver van mijn bed-show” als je er niet mee geconfronteerd wordt,en toch gebeurd het dag-dagelijks!..
Héél veel sterkte aan alle familie-leden van Bart! Moet verschrikkelijk zijn om iemand die je heel graag ziet
te moeten “afgeven”… Die persoon achteruit te zien gaan ook al zou je het allemaal anders willen.
Enorm veel verdriet hebben ook al is dit de beste beslissing.
Bart zijn boodschap ga ik niet rap vergeten! Moedige jongen!
Positief in het leven staan en genieten van de kleine dingen! Wijze woorden!
Mooie reportage! Eenvoudig en sereen!
02/02/2011 om 18:03
Mooi, misschien een gek woord, maar voor mij is dit mooi,
intens droevig, en toch mooi, het lijken tegengestelden, maar het vult elkaar aan.
Heb zelf mijn geliefde op eenzelfde wijze moeten laten gaan, en nog steeds blijft het droevig, en zo mooi.
Dus voor de familie en vrienden van bart: proficiat dat jullie bart zijn keuze hebben gerespecteerd.
Want ook dat is mooi
veel liefs
02/02/2011 om 18:18
mooi en magisch moment zat helemaal aan het staartje: toen bart ons toesprak met zijn laatste wens voor ons allemaal lichtten voor het eerst zijn ogen op, de vermoeidheid viel in één fractie van een seconde van hem af, en grote heldere ogen keken ons aan ze toonden ons een glimp van de ooit gezonde bart.
veel moed voor de broer, ouders , familie en vrienden, het zal niet makkelijk zijn deze heel speciale jongen te missen.
02/02/2011 om 18:57
Eigenaardig genoeg hoe ik deze reportage zo prachtig vindt. Dit wordt doorgaans niet gezegd van de dood.
Nergens was de maakster van de reportage te zien of te horen. Ze bestond het om op de ultieme, intieme momenten er met haar camera te zijn, net alsof ze zelf betrokken familie is. Geen kunstmatigheid meer door die camera, maar evengoed rust, bijna alsof deze er niet was.
Dit mag rustig een klassieker worden als voorbeeld hoe mensen samen in zachtheid, in warmte, samen gedragen toeleven naar de onontkoombare dood van een van haar leden. Een ongelooflijke bemoediging voor alle mensen die in dezelfde kwetsbaarheid van ons bestaan zijn terechtgekomen.
02/02/2011 om 19:19
Ik vond het een prachtige reportage. Ook bij mlij hebben de traantjes gerold. Spijtig maar ik kan me niet indenken dat ik mijn kind zo’n beslissing zou laten nemen. Ik denk dat ik zou staan brullen “stop ermee”. Ik vond Bart enorm moedig. Op zo’n leeftijd zo’n verschrikkelijke besliising moeten nemen! Waarom kunnen ze toch niets tegen die smerige ziekte vinden? Lieve Bart ik hoop dat je nu een beter plekje hebt gevonden waar je gelukkig bent en zonder pijn. Je hebt het dubbel en dik verdiend. Voor de ouders en de broer mijn innige deelneming in jullie verdriet. Jullie waren en zijn een ongelooflijk sterke familie.
02/02/2011 om 19:58
Bart je bent een zeer geliefde persoon, door deze reportage heb je een grote indruk gemaakt op mijn leven, u hebt u laten opnemen in de gechiedenis als voorbeeld voor strijd en ethiek… Veder wens ik de hele familie veel sterkte. Onze Bart leeft in ons allemaal en nooit zullen we u vergeten… Chapeau!
Saïd, Antwerpen
02/02/2011 om 20:30
Mooie reportage op een serene manier gebracht ,proficiat aan de mensen die er aan meegewerkt hebben.
Maar , vooral proficiat voor de familie die hem al die jaren gesteund hebben en zijn leven ‘leefbaar’ gemaakt hebben, daar hebben jullie al je ernergie en moed voor geofferd .
Na vele jaren van vechten , angst en onzekerheid voor Bart en de ganse familie ,heeft Bart beslist voor een mooie en menswaarrdige
manier van afscheid nemen. De familie en vrienden zullen hem nog héél veel missen.
Afscheid nemen doet héél veel pijn !
Zo zijn er nog veel families die dergelijke situatie meemaken en niet in de media komen, ook zij moeten een lange en moeilijke weg van rouwen doorkruipen met veel vallen en opstaan.
Ik hoop voor iedereen die zoiets meemaakt dat ze dit ooit een plaats kunnen geven.
02/02/2011 om 20:33
Bedankt Koppen XL voor deze uitmuntende reportage qua sereniteit van zo een gevoelig thema als het einde van het leven. Een hele mooie boodschap van Bart aan elke mens van jong tot oud: heb elkander lief, wees gelukkig met kleine dingen. Ik heb al zo veel lieve mensen zien gaan, zowel familie als vrienden aan kanker.
Ik zal deze wijze boodschap met veel respect meegeven aan mijn leerlingen.
Heel veel sterkte aan de familie: Bart zal heel lang voortleven met zijn boodschap.
Ze zal nimmer worden vergeten.
Bedankt Phara, ook voor jou moet dit geen gemakkelijke reportage geweest zijn, maar de toon en de beeldtaal die jullie gebruikt hebben is een van de mooiste tv-reportages die ik in meer dan 30 jaar gezien heb.
Dit zal me heel lang bijblijven.
02/02/2011 om 20:39
Wondermooi,
Alle respect voor Bart en zijn familie !!
02/02/2011 om 21:39
Om op de vraag hierboven te antwoorden: “Ja, ik heb hier morele bezwaren bij.”
Aub te lezen los van dit concrete drama.
Iemands keuze om op die manier te sterven (camera inbegrepen): alle begrip.
Het leed van de omgeving: het volste respect.
Sereen in beeld gebracht: allemaal goed.
Moet dat op TV: eerder niet. In een programma als Doodgraag Leven zat hetzelfde thema; kwam ook het verhaal van mensen en hun boodschap aan bod. Maar met meer afstand. Ze zijn daar ruim op tijd gestopt met filmen. Filmen tot en met het sluiten der ogen… Naar mijn appreciatie is dat te ver.
Het feit dat hier dit discussieforum aan verbonden wordt, toont precies toch aan dat de redactie even wil aftoetsen of ze niet te ver ging. Naar mijn aanvoelen dus wel. Het is een hellend vlak. Wat is de volgende stap? Waar stopt dat? Een mooie, serene, pakkende reportage over een depressieve dame met als slotbeeld de tekst “Chantal is drie dagen later van de brug gesprongen.”
Mevrouw, mijne heren: bespaar ons dat hellend vlak. Daar zorgen de commerciële zenders wel voor.
02/02/2011 om 22:50
Met tranen in de ogen en een krop in de keel ……….hebben we gekeken.We kennen de familie niet persoonlijk, en toch maakte het zoveel emoties los.
Dat deze reportage zo mooi kon zijn……….. als je op deze manier kunt afscheid nemen van het leven………. dat verdient respect !
Bedankt om deze kant van het leven, en de dood met ons te delen.
Moed was er nodig om de camera in het gebeuren mee op te nemen, moest dit ? Nee, misschien niet, maar toch……..
Hij wou dit nu eenmaal delen…………..
Het zet zeker mensen aan het denken, dat was ook zijn wens.
Er zitten meerdere mensen in deze situatie, hoeven wij over allen een reportage,NEE !
Toch bedankt.
02/02/2011 om 23:48
Bruno, dank u! Ik vreesde al dat ik de enige was die hier bezwaren bij had…
03/02/2011 om 11:40
Een zeer mooie reportage , vooral de sterkte van Bart was zeer aangrijpend. Het begrip van de ouders om Barts keuze te ondersteunen en te volgen, ik denk niet dat iedere ouder dit kan, en dan spreek ik “jammergenoeg” uit ervaring.
Veel respect en sterkte voor de familie.
03/02/2011 om 13:08
De “blijde” boodschap voor mij is dat steeds maar weer grote dingen gedaan worden door kleine mensen. De wijsheid van leven wordt niet gemaakt ver buiten ons, door grote geleerden, maar is in elk van ons aanwezig, als we stil zijn en willen luisteren.
Bedankt Bart en familie.
03/02/2011 om 13:56
“Blij” te lezen dat ik niet enige ben met bezwaren, niet zozeer omtrents Barts keuze en het einde waar hij zelf voor koos na zijn lange levensweg, dat moet gerespecteerd worden en die vrijheid moet men de mens ook laten.
Wat mij alleen dwars ligt, is de toch wel erg dunne scheidingslijn tussen euthanasie en niet.
Het werd in mijn beleving opgevoerd als zijnde een “alternatief” voor euthanasie, maar door beide maak je een eind aan je leven, althans dat waar je met het bewustzijn nog op aarde bent. De tijd dat hij in sedatie is of in die coma, weet je dat hij elke dag kan overlijden, lijkt me dan ook niet vreemd dat in veel gevallen dan uiteindelijk toch wordt overgegaan tot euthanasie, want tot zolang zitten familie en dokter er mee, en persoon is er in zekere zin al niet meer.
Ik herhaal, mensen mogen daarvoor kiezen, maar ethisch gezien zie ik niet ‘n erg groot verschil tussen beiden, daar ik mijn vraagtekens heb bij de praktische uitvoering hiervan.
04/02/2011 om 17:30
Schitterende reportage. Ik ben zelf iets ouder dan Bart en zoals zovelen hier voor mij al hebben aangehaald: het blijft hangen en doet je toch even stilstaan en beseffen dat we ons zo snel druk maken over onbenulligheden…
Heel veel sterkte aan de familie; het is inderdaad bewonderenswaardig hoe jullie Bart’s keuze moedig aanvaarden, hoe pijnlijk ook.
Jammer dat sommigen vinden dat zulke menselijke thema’s en diepe emoties niet mogen getoond worden op televisie. Voor velen - en ik reken mezelf daarbij - is het een wakkerschudden, beseffen dat je het leven moet koesteren. Bart, ik ga mijn uiterste best doen jouw boodschap steeds bij me te dragen en toe te passen als ik me weer eens laat meevoeren met het alomtegenwoordige geklaag en negativisme. Ik wens je hierboven al het goede toe. X
05/02/2011 om 22:59
meest pakkende: de ontreddering, machteloosheid bij het zien lijden van hun zoon en het in volle bewustzijn weten/beseffen dat hun zoon binnen heel korte termijn onherroepelijk dood zal zijn. Als ik die gedachten projecteer naar mijn eigen kinderen. OMG.
06/02/2011 om 15:51
Ik heb daarnet het debat in de zevende dag over deze reportage gehoord waar geargumenteerd werd dat palliatieve sedatie iets anders zou zijn dan euthanasie. Met alle respect, maar gaat het hier niet om laten uithongeren, en is dat ook niet juist wél actief de dood toebrengen (alleen wat langzamer)? Verhongering door actief de voedingsvaardigheid te stoppen is géén natuurlijke dood.
Het begrip ‘palliatieve sedatie met de hongerdood tot gevolg’ gebruiken, klinkt hier verdacht veel als een (sorry) misselijke truc om wetgeving te omzeilen. Wanneer ik zie dat de betroffen patiënt uit de reportage nog zeer veel normale handelingen kon uitvoeren, is het schrijnend te zien dat dit hele scenario als normaal wordt voorgesteld. Het is niet omdat iemand voor zichzelf besluit dat hij wilt sterven, zeker als de natuurlijke dood niet voorspeld wordt voor de komende dagen, dat het wettelijk/moreel aanvaardbaar is dat anderen daar aan meewerken. De genoemde palliatieve sedatie moet daarom per sé onder de euthanasie-wetgeving vallen!
14/02/2011 om 09:39
Ik kan begrip opbrengen voor de moedelozen, voor hen die het opgeven. Maar, de duizenden zieken zijn beter af met de boodschap van moedigen, van de vechtenden, van hen die het leven leven zoals het is. De positieve boodschap van MR Morel verklaart de duizenden aanwezigen op haar uitvaart.
16/02/2011 om 18:21
Ik heb de reportage nu pas gezien en ze heeft mij enorm diep geraakt: ik heb bijna de hele reportage lang gehuild. Rust in vrede Bart en heel veel sterkte aan de familie.
02/04/2011 om 13:13
dank je om dat het onderwerp bespreekbaar word , de boodschap die je ons gaf .
veel strekte aan de familie
en
bart eindelijk rust .
slaapzacht
26/04/2011 om 08:52
Beste familie, (ik ga er vanuit dat jullie dit lezen),
Woorden schieten tekort. Een prachtige, maar o zo verdrietige rapportage. Zijn moed en kracht was voelbaar. Evenals de liefde die zij voor elkaar voelden. Voor Bart maak ik een diepe buiging. Zo met het leven en de dood omgaan is bewonderingswaardig te noemen.
Wat zullen jullie deze bijzondere zoon en broer gaan missen. Ik ken jullie niet, maar ben eerlijk gezegd, nog van slag van deze rapportage.
De slaapsedatie vond ik een zachte methode en wist niet dat het ook bestond. Het heeft me aan het denken gezet.
Heel veel sterkte en kracht toegewenst.
Cindy
26/04/2011 om 15:01
Zowel de reportage als Bart, maar ook zijn familie hebben diepe indruk op me gemaakt.
Famile en vrienden, veel sterkte met het verlies van zo’n inspirerende jongeman. Te vroeg, te hard… als je het mij vraagt.
Kees
15/08/2011 om 00:15
RIP Bart, ik hoop dat je u plaats hebt gevonden ik hoop dat er voor u een hemel zal opengaan en als niet, je ergens mooi kan terecht komen waar je eindelijk rust krijgt.
Jij bent een inspiratie voor veel mensen en eerlijk gezegd heb ik nog nooit iemand zo moedig gezien en zo positief over zijn leven. Het is waar dat je moet genieten van ook de kleinste dingen in het leven, een cola een hamburger omdat het misschien je laatste kan zijn. Dit zijn jou woorden die ik niet zal vergeten en elke keer dat ik een cola drink zal ik aan je denken Bart :-).
Aan de familie, respect omdat jullie zo sterk gebleven zijn en Bart steunden tot het einde.
Rojine, Zellik