In het Radio 1–programma “Peeters & Pichal” pleit rouwexpert Manu Keirse naar aanleiding van Allerzielen voor een verlenging van het rouwverlof van drie naar tien dagen. Nu moeten veel mensen ziekteverlof nemen, waardoor het lijkt alsof rouwen een ziekte is.
Drie dagen is meestal amper genoeg om alle noodzakelijke aangelegenheden te regelen die er bij het overlijden van een partner of familielid zijn (begrafenis, administratie,…). Het echte rouwproces begint pas nadien. Maar dan wordt de nabestaande alweer op de werkvloer verwacht. Moet dit veranderen?
Van werkgeverszijde is er al weerstand tegen de verlenging van het ouderschapsverlof. Voor hen ligt een verlenging van het rouwverlof dus moeilijk. Is het beter dit direct en flexibel tussen werkgever en werknemer op te lossen?
Lijkt het u een goede zaak, dat rouwverlof uitbreiden? Spreekt u uit eigen ervaring? Of doet het net goed om zo snel mogelijk weer aan de slag te gaan? Wie moet een langer rouwverlof dan betalen: de werkgever, de ziekteverzekering of de betrokkene zelf? Is er een nieuwe wettelijke regeling nodig? Geef uw mening!
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus - mod
02/11/2010 om 14:44
ben vier jaar geleden weduwnaar geworden, en eerlijk gezegd, klein verlet of ziekte…. het kan me niet schelen, ik had wel andere dingen aan mijn hoofd.
Die drie dagen zijn in principe nét genoeg om de begrafenis en de administratie rond te krijgen; het rouwproces zelf moet je meemaken in het gewone leven.
Ieder zijn eigen belevenis en aldus stelling maar voor mij was het het beste om zo snel mogelijk terug de draad op te nemen; een week na de begrafenis ben ik terug gaan werken.
marc Leys
02/11/2010 om 15:04
Wie zal dat betalen, goeie vraag. Laat ons onszelf maar pamperen terwijl Azië ons voorbij stoomt.
02/11/2010 om 15:25
Drie dagen verlof rond een overlijden is net voldoende om alles te regelen…
Je kan dit niet als rouwverlof omschrijven. Rouwen dat doe je met hoogtes en laagtes de daarop volgende jaren… intensiteit en duur zijn afhankelijk van situatie tot situatie van persoon tot persoon.
Herstellen van een groot verdriet dat doe je best in het ritme van iedere dag, tussen de mensen die je kennen, die een stuk met jou op weg zijn gegaan.
Uit eigen ervaring weet ik dat je best zo snel mogelijk na de begrafenis herstart met werken.
Collega’s zijn in die periode een enorme steun, zij sleuren je enerzijds opnieuw mee in het arbeidsritme, anderzijds kennen zij je meestal door en door en kennen vaak ook de persoon die overleden is…. tussendoor een herinnering ophalen, eens raad vragen… werken is echt een heel goede remedie tegen verdriet.
02/11/2010 om 15:37
Ik kan me niet voorstellen dat je na 3 dagen (dus in de praktijk meestal de dag na de begrafenis) terug komt werken. Toch zeker niet als het een overlijden van partner of kind betreft. Ook voor de ouders mag het wel wat langer zijn dan 3 dagen. Ik denk dat je na de begrafenis toch nog een week kan gebruiken. Ik spreek gelukkig niet uit ervaring, maar zo voel ik het aan.
02/11/2010 om 17:10
Afscheid nemen van iemand waarmee je een stuk levensweg bent gegaan, is t.o.v. elke relatie verschillend , en is ook voor elke mens die het mee dient te maken anders.
De familieband is op dit ogenblik in onze sociale wetgeving de enige basis om het klein verlet van 1 tot 3 dagen toe te kennen, en dit ten laste te leggen van de werkgever. I
n deze context is door de wetgever voor de duurtijd van het klein verlet geoordeeld op basis van de ye vervullen administratieve, sociale en burgerlijke verplichtingen .
Waar hier bv geen rekening mee gehouden is, is de samenstelling van het gezin : blijft men als alleenstaande over om alles tijdig te regelen, is er een kind of zijn er kinderen, schoonkinderen…. die kunnen helpen en bijstaan ?
Algemeen gezien lukt het de meeste mensen om in drie werkdagen zelfs alleen het essentiële te regelen, omdat men over het bepalen van de eigenlijke begrafenisdatum meestal zelf kan beslissen.
De emotionele pijn die iemand te verwerken heeft door het verlies is echter niet steeds in lijn met de al of niet bestaande familieband of verwantschapsgraad. Ook het afscheid verwerken van niet-familie, vriend of buur, … kan een zeer ernstige klip zijn in je leven, en toch bestaat daarvoor geen klein verlet.
Verder is er de draagkracht, emotionele ontwikkeling, levensbeschouwing. of geloof… zovele zaken die het voor iedereen erg anders doet ervaren en dus anders maakt om te rouwen.
Het komt me wel te eng over in de algemene probleemstelling als men daar spreekt over ” Nu moeten veel mensen ziekteverlof nemen, waardoor het lijkt alsof rouwen een ziekte is.” Ziekte is een ruimer begrip als hier aangegeven.
Voor de term “zekte” is er minstens een tweedeling nodig:
1.Ziekte van een mens is een ongewenste verstoring van de normale situatie.
2.”Een ziekte” als een abstract woord voor een complex van eigenschappen die zieken kunnen vertonen is een naam die ook betekenis kan hebben zonder dat er een ‘lijder’ aan te pas komt. Een ‘kwaal’.
De tussenkomst van een arts die eventueel een” attest van werkonbekwaamheid” schrijft, (wat daarom een betere naam is als een zieteattest” ) hetwelke de wettelijke toegekende klein verletdagen aanvult met een benodigd aantal dagen, voldoet derhalve aan de eerste betekenis van “ziekte” als een een te accepteren reden van werkonbekwaamheid.
Vermits deze mogelijkheid in ons land bestaat, is er ook niet direct een behoefte aaan een wijziging van de algemene regeling van “klein verlet” in geval van een overlijden. De (huis)arts is een goed geplaatste en bekwame persoon die hier best in eer en geweten kan en mag over oordelen.
Een wijziging van de wetgeving naar meer “rechten” is derhalve geen goede keuze. Bovendien begrijp ik daarin ook de reaktie van werkgeverszijde, die het dan wel hebben over de economische prijs ervan.
02/11/2010 om 17:58
3 dagen is enkel maar voor familie in de eerste graad. als je je kleindochter of grootvader verliest moet je het stellen met 1 dag. Ik stel dat je 5 werkdagen rouwverlof zou moeten kunnen krijgen en dan in overleg met de werkgever kan je nog altijd je 20 verlofdagen opnemen. Zo heb je toch al voldoende tijd om aan het helingsproces te beginnen, vooraleer je weer aan de slag gaat.
02/11/2010 om 18:07
Ik denk dat het goed is dat men de mogelijk krijgt om langer thuis te blijven ofwel omdat hij het emotioneel moeilijk heeft of om onontbeerlijke opvang te geven. Ik vemoed dat in de zeer concrete en unieke situaties werknemers wel begrip vinden bij hun werkgever en tot afspraken kunnen komen.
Maar stop aub met wéér een extra wettelijke regeling.
Erik
02/11/2010 om 18:31
Verlenging en of herziening van het rouwverlof is een noodzakelijk iets. De drie dagen die nu worden toegekend zijn een minimum om de vereiste administratieve verplichtingen na te komen;
Onze maatschappij wordt steeds ruwer. De medemens op de werkvloer heeft weinig interesse voor het rouwproces dat iemand meemaakt na het overlijden.van een dierbaar overledene.Rouwen betreft hier, omgaan met emoties. Het is ook aan iedereen niet gegeven zelfstandig daarmee om te gaan.
02/11/2010 om 21:06
Iedereen zal het wel op zijn eigen manier beleven. Ik was 22 toen mijn moeder overleed. Voor mij was het verplicht terug opnemen van het dagelijkse ritme (gaan werken) het beste. Het was een soort van vlucht die welkom was. Ik wist er toch geen blijf mee met die (soms misplaatste onoprechte) gevoelens van medeleven. Mijn “verwerkings process” is pas 6 maand later begonnen.
Ik zie het nut niet om het rouwverlof te verlengen. Misschien zouden werkgevers voor diegene die het wensen wel moeten toestaan om verlof zonder wedde te nemen (dat ligt soms nogal moeilijke omdat het een hele administratieve rompslomp blijkt te zijn).
03/11/2010 om 00:36
Ik kan - zoals nogal wat mensen hier blijkbaar - inderdaad ook stellen dat zo snel mogelijk terug de dagelijkse activiteiten opnemen beter is dan 4 of méér dagen thuis te zitten. Je hebt inderdaad voor de louter administratieve taken een paar dagen nodig, maar voor de effectieve verwerking van het volledige rouwproces heb je in veel gevallen wel wat tijd nodig. Je kan toch niet weken of maanden thuis zitten piekeren, tot je alles volledig een plaats hebt gegeven ? Integendeel, de omgeving met collega’s, familie, vrienden, en zo verder, speelt een niet te onderschatten rol als steun, om het contact met “het leven” niet te verliezen.
03/11/2010 om 08:53
Rouwen vraagt tijd, of je er nu vier jaar over doet of twee maanden, het valt niet te ontkennen dat dit tijd vergt. Moet je voor de die tijd een wettelijk verlof voorzien? Dat is volgens mij bijna niet haalbaar omdat verlof weinig op maat gesneden is. De ene doet er gewoon langer over dan de andere.
Ik kijk hier even niet naar de economische kant, vooral omdat ik mijzelf niet bevoegd verklaar om de kostprijs en de economische gevolgen van bepaalde maatregelen te berekenen. Maar zou het niet mogelijk zijn om een rouwverlof in te bouwen zoals het ouderschapsverlof. Een verlof dat je flexibel kan opnemen naar gelang jouw noden. Een werknermer zou zo mits een vergoeding kunnen kiezen voor het verlof aaneenschakelend op te nemen, laten we even de lijn van het ouderschapsverlof doortrekken, voor 3 maanden of gespreid deeltijds naargelang de noden van de werknemer. Tenslotte presteert een gelukkige werknemer beter.
Aan al diegene die het hier over pamperen hebben, we pamperen zodanig dat we één van de hoogste zelfmoordcijfers hebben. Enig inlevingsvermogen in mensen die hun kinderen hebben verloren, hun ouders, of eender wie met wie men een zeer goede band had, zou niet misplaats zijn. Dan heb ik het nog niet over de manier waarop je iemand kan verliezen: dit kan aangekondigd (na een slepende ziekte), plots (een hartaanval), op een natuurlijke manier of door zelfmoord, moord of een ongeluk. De wijze waarop je iemand kwijt geraakt heeft ook een invloed op een rouwproces.
Je kan natuurlijk redeneren dat we vroeger al die verlofstelstels ook niet hadden en inderdaad dat is zo, maar vroeger waren er de sociale netwerken van vrienden, familie, buren en de gemeenschap. In die tijd ging weinig onopgemerkt voorbij ,dat had voor- en nadelen. Maar één van de voordelen was dat er door die gemeenschap meer tijd werd gemaakt om zich bezig te houden met rouwende mensen. Die tijd is er niet meer, dat soort gemeenschap bestaat niet meer, er zijn dus aangepaste maatregelen nodig die geënt zijn op de huidige samenleving en samenlevingsvormen.
Tenslotte wil ik nog even aanhalen dat er ook verschillende werkomstandigheden zijn. Stel je voor dat je net iemand dierbaar hebt verloren en je werk bestaat uit het werken met rouwende mensen. Hoewel zo iemand professioneel is opgeleid, is het dan bijna niet menselijk om je eigen gevoelens uit te schakelen tijdens dergelijke gesprekken en zal die persoon dus niet naar behoren functioneren op dat moment. Hier dus zomaar een oplossing uit de hoge hoed toveren is niet mogelijk, er zijn enorm veel verschillende factoren die bepalen dat het al dan niet goed is om verder te werken in een bepaalde situatie.
03/11/2010 om 10:40
Dat wordt een eindeloze discussie.
Zelfs over de huidige regeling op basis van “graad van verwantschap” als leidraad, kunnen heel wat vragen rijzen.
Het zou best kunnen dat ouders / kinderen in totale onmin of gescheiden van elkaar leven?.
Of dat man en/of vrouw in complete afzondering van elkaar geleefd hebben, en elkaar zo snel mogelijk om het hoekje wensen?
Moet je daar dan 10 dagen voor “krijgen”?
Of je leeft in een home relatie. Wat is dan de regel?
Het begrip “geliefde” kan héél ver gaan
Of je “geliefde” leeft in een ander land leeft?
Het zou best kunnen dat een “vriend/vriendin” echt wel iets betekent in iemands leven?
Daar is dan niets voorzien.
Hoe en wie gaat dat betalen?
Of wordt het onbetaald verlof?
Er zijn mensen die zo snel mogelijk de gewone draad des levens weer opnemen om hun verdriet te verwerken.
Er zijn er die daar véél meer tijd voor nodig hebben.
Overlijden maakt deel uit van het “leven” en daar moet je mee verder. Het aantal dagen dat je thuis blijft staat daar “los” van. Vind ik
03/11/2010 om 12:14
Een rouwproces is persoonlijk.Indien iemand behoefte heeft aan 10 dagen of 3 dagen,dat is zijn persoonlijk recht maar waarom moet iemand anders dat betalen? Ik vind dat verlof nemen zou moeten kunnen voor alles en nog wat maar dat de verlofnemer dat dan zelf betaald.
03/11/2010 om 12:17
Wie gaat dat allemaal blijven betalen,mensen die 40 jaar gewerkt hebben (en afgedragen)doorvoor hebben ze nog geen geld om een degelijk pensioen te betalen.
03/11/2010 om 13:19
Zou een regeling zoals vaderschapsverlof bij geboorte geen goede oplossing zijn? De mogelijkheid bieden tot bv. 7 extra dagen, maar onbetaald? En te spreiden over een bep. periode? Op vrijwillige basis hé… .
‘T is maar een ideetje, maar 3 dagen is naar mijn idee soms te kort. (afhankelijk van de situatie)
03/11/2010 om 16:12
Best zou zijn een volle week vrij te kunnen zijn bij een overlijden. Buiten het rouwen zelf,wat iedereen persoonlijk beleefd is er de administratieve rompslomp. In deze moeten velen om bijstand vragen. Sommigen raken er gewoon niet door en moeten bij al het leed nog al de bekommernissen vaak zonder hulp verwerken. Geef die mensen tenminste tijd.
03/11/2010 om 17:05
Geef gewoon ieder de kans om tijd te nemen voor zichzelf.
Dit hoeft niet betaald te worden, maar wel de mogelijkheid geven, om wat tijd te krijgen.
Ik denk, dat iemand met veel verdriet, niet vraagt om betaald te worden.
Maar wel de ruimte, de mogelijkheid, de kans om even niet met werk bezig te zijn, maar met diepe gevoelens
groetjes,
03/11/2010 om 17:59
Ik vraag me af of het wel nodig is om vakantie te nemen om te rouwen. Mij lijkt het juist beter dat die mensen wat sociaal contact blijven hebben en in hun dagelijks ritme blijven.
Ik snap ook niet zo goed wat je met die vakantie dan gaat doen. Ga je de hele tijd “het verlies verwerken”? Uiteindelijk moet je jezelf thuis toch ook bezighouden, dan kan je volgens mij even goed gaan werken… En als dat écht niet gaat, vind ik dat je dat zelf moet betalen. ‘t Is niet alsof er nu bakken geld zijn om de pensioenen,… mee te betalen.
03/11/2010 om 20:41
Voor mij is het simpel , de huidige 1 tot 3 dagen zijn niet voldoende.
Het beste is één volle week of indien nodig 10 dagen = 2 weken , hangt af van persoon tot persoon en omstandigheden.
En wie gaat dat betalen , dit heeft niks met overlijden te maken.
Wat nu de werkgever betaald is het minimum maar beter dan niks , de rest kan het best betaald worden door de ziekteverzekering.
En trouwens dit gebeurt nu toch al , mensen gaan bij de dokter omdat ze niet , nog niet kunnen werken in deze omstandigheden.
Ook nog een bericht aan de pamperende schrijver.
Wat heeft dit hier in Godsnaam mee te maken ?
De aziaten steken ons voorbij ? Dit is mij een raadsel of een gebrek aan emoties ?
Groeten
04/11/2010 om 05:10
In plaats van meer dagen te geven voor de administratie rond een overlijden, misschien de administratie verlichten …
Wat betreft het psychologisch aspect, dat krijg je inderdaad niet rond in 3 dagen - het gevoel van eenzaamheid zal waarschijnlijk pas beginnen nadat het hektische deel van de admin voorbij is.
Moeten we echt al die verloven linken aan bepaalde evenementen - waarom niet een “gelegenheids pakket” ter beschikking stellen voor huwelijk, geboortes, communies, overlijdens etc en de mens dat zelf laten beheren. Voor sommigen is een huwelijk belangrijk voor anderen dan is een doop zeer gevierd enz
PS: dat van die Aziaten die ons voorbijsteken is idd larie. Zij feesten veel meer dan wij maar hebben zeer laag inkomen en meestal nul bescherming, dat willen we toch ook niet hé
05/11/2010 om 14:04
Over het algemeen is iemand niet binnen de drie dagen begraven. Je hebt de eerste drie dagen al zoveel te regelen en zoveel te lopen voor de begrafenis.
Een verlof tot na de begrafenis zou mij niet slecht lijken. Drie dagen is echt wel weinig. natuurlijk kun je geen verlof krijgen tot je het verwerkt hebt, maar die eerste dagen na de dood zouden de nabestaanden niet constant bezig moeten zijn met het regelen van alles. Dat zou allemaal wat rustiger moeten kunnen.
08/11/2010 om 08:59
Die vraag is naast de kwestie. Wie een zwaar verlies incasseert, heeft meer nodig dan 10 dagen. Willen we nu eindelijk eens de discussie ten gronde voeren, en ons eens afvragen of al die “uitstapregellingen” zoals borstzwangerschapsbevallingsverloven, tijdskredieten en andere sociale luxe nog wel haalbaar zijn. Het gaat meer bepaald over de cumul ervan. En laat mensen die te maken hebben met een overlijden in goed overleg met hun werkgever zelf bepalen wat ze doen.
09/11/2010 om 13:46
Waarom deze discussie, elke huisdokter is bereid om als het niet gaat na 3 dagen, gewoon ziekteverlof voor te schrijven, iedere persoon reageert immers anders op het rouwproces, dus waarom een algemene regel gaan opleggen!
En wat betreft de thematische verloven, makkelijk op te lossen, laat hen die dit opnemen gewoon langer doorwerken na hun pensioen, voer een loopbaanrekening in, en wie op bepaalde momenten minder wil werken, kan dit achteraf terug inhalen, zo simpel is dat!
09/11/2010 om 15:50
Moet kunnen dat mensen die dat willen daarvoor zelf de financiële last dragen (derving inkomsten). Waarom moet een ander altijd betalen voor onze wensen?