De slaagkans voor de eerstejaarsstudenten die vandaag aan de Vlaamse universiteiten een opleiding starten is laag. Dat schrijven De Standaard en Het Nieuwsblad op basis van een studie van de K.U.Leuven. De onderzoekers suggereren onder meer een vorm van -al dan niet bindende- voorselectie en een ander financieringssysteem.
Het besluit van de onderzoekers is duidelijk: een vorm van selectie voor de universiteit is aangewezen. “De beperkte ervaring met toelatingsproeven aan Vlaamse universiteiten suggereert dat deze effectief zijn en de slaagkansen substantieel verhogen, zonder dat het totaal aantal geslaagde studenten daardoor noodzakelijk afneemt.” Maar ook een niet-bindende oriëntatieproef zou alvast leiden tot een beter overwogen studiekeuze en hogere slaagcijfers.
Rector Mark Waer van de K.U.Leuven staat alvast niet afwijzend tegenover een oriëntatieproef. “Men kan de feiten niet ontkennen. De helft van de studenten falen in hun eerste jaar. Dat wijst erop dat het systeem niet zeer goed is”, aldus Waer. Rector Paul De Knop van de VUB is echter geen voorstander van een dergelijke oriëntatieproef. Wat is uw mening? Discussieer mee op ons forum.
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus - mod
27/09/2010 om 12:04
Vroeger was er ook een toelatingsproef voor burgerlijk ingenieur en ingenieur-architect; Zijn de slaagpercentages sindsdien zo fel verminderd in die richtingen? Vroeger was er geen toelatingsproef voor geneeskunde, zijn de slaagpercentages sindsdien zo fel verbeterd in die richting? Of zijn onze onderzoekers weer compleet verkeerd bezig door te werken met gemiddeldes, terwijl de slagingspercentages van verschillende richtingen onderling zo fel verschillen dat je het gemiddelde niet mag gebruiken?
De toelatingsproef was ook enkel een polsen naar kennis …van het middelbaar, maar niet naar de verwerkingscapaciteit van de student in kwestie. Een toelatingsproef zal volgens mij vooral mensen afschrikken, maar geen garantie bieden op slagen nadien.
Ze hebben gelijk dat er iets moet gebeuren als ongeveer de helft faalt in z’n 1e jaar. Maar het is wel een pak ingewikkelder dan gewoon wat statistiekjes opstellen. Hebben onze onderzoekers ook gekeken naar de slaagpercentages aan de hogeschool? Hebben ze gekeken naar de evolutie in de slaagpercentages om het effect van de invoering van semesterexamens in te schatten? Hebben ze gekeken naar de percentages om het effect van de vrijstelling vanaf 10/20 in te schatten? Want dat zijn ook factoren die in de ene of in de andere richting een invloed hebben op de punten.
En dan is er nog de belangrijkste vraag: Wat is de reden voor dat massale falen is. Is dat het te studentikoos leven? Is dat omdat er een verkeerde studierichting gekozen is? Is dat omdat ze die studies moesten aanvangen van hun ouders(terwijl ze liever iets anders studeerden)? Wordt het “waterval-systeem” nog steeds toegepast en acht men hogeschool minderwaardig? Is dat omdat het niveu-verschil met het middelbaar te groot is? Is dat omdat er een achtergrondkennis/basiskennis verondersteld wordt die niet aanwezig is? Is dat omdat de student eigenlijk niet kan studeren en het middelbaar overleefde via het korte-termijngeheugen? Zeven verschillende oorzaken van eenzelfde eindresultaat; maar ze vereisen wel een totaal andere aanpak.
27/09/2010 om 12:25
Hangen de slaagkansen ook niet af van de professoren.
Ik heb er twee soorten gekend. Een die traag door zijn stof ging, maar kwam waar ie moest komen en een die betaald was om 3 uur les te geven, maar na 1u45 er al 30 bladzijden had doorgerammeld onder het mom van “academisch ritme” om dan naar huis te gaan. Ik heb die les maar opgenomen en er zelf een cursus van gemaakt.
27/09/2010 om 12:31
Ik vind eerlijk gezegd een slaagkans van één op twee in het eerste jaar aan de hoge kant. Toen ik bijna dertig jaren geleden in de eerste kandidatuur zat, schommelde dit rond de één op drie. Het lijkt er bijna op alsof het nieuwe adagium ‘iedereen universitair’ moet worden, gebaseerd op de illusie van de (intellectuele) gelijkheid.
27/09/2010 om 12:45
Lang geleden, toen ik nog jong was, moest je op het einde van het secundair een “maturiteitsexamen” afleggen om toegang te krijgen tot het hoger onderwijs. Dat werd in het begin nog serieus gehouden, met één of meerder externe juryleden, die beoordelen of je rijp was om naar de universiteit te gaan. Later is dat alles verwaterd en nadien zelfs afgeschaft. Nu blijkt het ineens weer nodig ? De geschiedenis herhaalt zich !
27/09/2010 om 12:49
Bijna veertig jaar ervaring aan de universiteit, in functies die een objectief beeld geven over slaagkansen, zowel wat de statistieken betreft als in talloze individuele speciale gevallen, laten me toe te stellen dat de individuele slaagkansen voor een zeer groot deel volkomen voorspelbaar zijn.
Het vergt van geen enkele betrokkene een grote intellectuele inspanning om een test te ontwikkelen waarmee de tien ’slechtste’ studenten op 100 worden geïdentificeerd, dus nog voor ze één examen hebben afgelegd. Dit is algemeen geweten aan de universiteit en ver daarbuiten.
Wanneer men dan toch aan alle studenten de kans geeft om universitaire studies te beginnen, dan is dat niet om aan enkele uitzonderlijke studenten uit die groep van 10% toch de kans te geven om de statistieken tegen te spreken, maar om andere redenen, die niets te maken hebben met de individuele slaagkansen.
Ik vermeld slechts deze: de studentenorganisaties zijn altijd tegen een ingangsexamen gekant geweest, zelfs tegen een vrijblijvende proef; geen enkele universiteit wenst met hen een langdurig conflict. De proef zou moeten ingesteld worden door een hogere instantie en verplicht aan alle universiteiten; dat is een zaak die zo onmogelijk is als BHV splitsen. De universiteiten worden nog steeds betoelaagd, en hun succes afgemeten aan het aantal studenten dat zich inschrijft; niemand wil studenten verliezen. Er is ook een groot wantrouwen tegen psychotechnische testen; men hecht enkel geloof aan de resultaten na een jaar studies, of na twee, of drie, of vier jaar…
Enkel echte examens en regels voor doorstroming worden aanvaard, en dan nog! Ik heb duizenden gevallen behandeld van studenten die in alle opzichten het recht om te herkansen hadden verloren, maar die toch opnieuw wilden proberen. Ik heb jarenlang mee het examenreglement opgesteld en er ingenieuze versoepelingen ingebouwd voor elke regel die werd ingevoerd: herexamens, overdrachten, vrijstellingen, toegelaten minpunten, meenemen naar een volgend jaar, vakken waarvoor men niet hoeft te slagen, …
De beoordeling van de studenten is een ondoorgrondelijk kluwen. Wie de uiteindelijke beslissing moet nemen is als blij als men zeer globaal gesproken de beste studenten laat slagen en de slechtste tegenhoudt. Bij de minste twijfel oordeelt men in individuele gevallen steeds in het voordeel van de student. Voor iemand voortgang aan de universiteit geweigerd wordt, moet hij of zij al een indrukwekkend aantal negatieve beoordelingen hebben gekregen en een ganse reeks van gunstmaatregelen uitgeput hebben.
Laten we dus nuchter blijven: niemand is bereid om de confrontatie aan te gaan, men verkiest verder te gaan met het bestaande welwillende toelatingssysteem. Zo legt men de druk bij de ouders: wie een beurs heeft of ouders die het kunnen en willen (blijven) betalen, mag enige tijd aan de universiteit doorbrengen, op een of andere manier. Het is pas als de ouders de kraan toedraaien en ook de talrijke andere bronnen opgedroogd zijn, inclusief leningen, studentenjobs etc. dat de meest hardnekkige studenten noodgedwongen afhaken.
Dit is misschien een menselijk systeem, maar het is geen helder, doorzichtig of krachtdadig en dapper systeem en het is ook niet goedkoop voor de maatschappij. Als men daarbij het menselijk leed bijtelt van de vele mislukkingen, dan kan men mensen zoals ik niet kwalijk nemen dat ze in arren moede wel eens dromen van een zuiver, droog credit systeem, waarbij men gewoon moet slagen voor elk vak om te mogen doorgaan.
Ingansexamens kunnen veel menselijk leed en frustraties voorkomen en aanzienlijke totaal nutteloze uitgaven vermijden. Mijn voorspelling is dat het er niet zal van komen. Dat leert ons veel over onze universiteiten en over onszelf.
Karel D’huyvetters
27/09/2010 om 12:59
Ik ben burgerlijk ingenieur, afgestudeerd aan de U Gent. Toen ik mijn studies aanvatte, bestond er een verplicht én gevreesd toegangsexamen. Dat examen op zich was al een vorm van autoselectie. Studenten die toch deelnamen én slaagden in de eerste zit van deze proef hadden statistisch gezien al veel meer kans om te slagen in het eerste jaar dan deze die slaagden in de 2e zit. Het lijkt dus evident dat wanneer er helemaal geen toegangsexamen wordt afgenomen, de slaagkansen beduidend zakken.
Maar het toegangsexamen alleen is uiteraard geen ticket dat recht geeft op een makkelijker parcours in dat eerste jaar.
Vele eerstejaarsstudenten verslikten zich (ondanks een soms briljant toegangsexamen) in de grote hoeveelheid leerstof én werk (in de vorm van verplichte oefeningen en taken) die op hen afkomt.
In de voorbereiding naar de universiteit zou dan ook de nodige nadruk moeten gelegd worden op leermethoden, en dit vanuit de wetenschap dat elke student uniek is en (hopelijk) een eigen studiepatroon heeft. Een nieuw toegangsexamen (of een oriëntatieproef - ‘t kind moet een naam hebben) zou hier dan ook, naast de basiskennis, best naar peilen. Is de toekomstige student zich wel ten volle bewust van de massa leerstof en werk die op hem/haar afkomt? Hoe zal hij/zij dat aanpakken? Kan hij/zij snel synthetiseren, wat toch wel het belangrijkste kenmerk van een goede student is? Kan de student terugvallen op een goede studiebegeleiding indien hij/zij dat wenst?
Ik zou dus zeggen: bindend toegangsexamen: ja, maar geef extra feedback waar de toekomstige student mee aan de slag kan.
27/09/2010 om 13:22
Uiteraard MOET er iets gebeuren. Het huidige systeem leidt tot verspilling van zowel belastinggeld als huishoudgeld. Er wordt ook niemand extra gelukkig, bovenop het gewone slaagquotum, bedoel ik.
Er zijn twee kanten aan het scharnier der 18-jarigen en dus twee mogelijke evaluatiecorrectiemomenten. Ofwel na het middelbaar in de middelbare school ofwel voor het hoger in de hogeschool/universiteit.
Wie ontsnapt aan deze verplichte gemeenschappelijke selectieproef? Wie een vooraf bepaald percentage behaald heeft (bv 70 % voor een toekomstige academische bachelor en 60% voor een professionele bachelor, met een variabele quotiënt voor ASO, TSO …). Al de overigen met ambitie hoger onderwijs bieden zich aan voor de ‘nationale’ selectieproef, uitgetekend per type hogeschool, studierichting … Voordeel: iedereen blijft welkom, maar niet onder om het even welke voorwaarden: ambitie, inzet en talent worden veel meer doorslaggevend dan nu het geval is.
27/09/2010 om 13:51
Naar mijn oordeel zit het hele beoordelingsssysteem fout. Wanneer beduidend meer meisjes dan jongens slagen, dan moet er toch iets schelen aan de opleiding.
Ik denk immers niet dat luiheid of domheid door het geslacht bepaald wordt. Hier is iets anders aan de hand; niet alleen in het universitair onderwijs trouwens, het gehele onderwijs lijkt op dit punt een probleem te hebben, waar men blijkbaar niet naar wenst te kijken. Toch een gevaarlijke evolutie, daar veel van de jongens op die manier ipv een mooi parcours helemaal ontspoord geraken.
Misschien tijd voor een discussie in het onderwijs, en in de maatschappij?
27/09/2010 om 13:53
Inschrijvingsgeld voor het universiteit onderwijs kost 500 euro per jaar aan de student (hoogstwaarschijnlijk het laagste waar ook ter wereld) dit terwijl elke student de staat jaarlijks 22 000 euro kost. In mijn 1e jaar Leuven waren er zeer velen die elke dag gewoon tot in de namiddag in hun bed bleven liggen en op café gingen tot 5u waardoor ze uiteindelijk gewoon faalden.
Het behoeft geen tekeningetje dat dit een enorme verspilling van belastingsgeld is, zeker nu in tijden waar miljarden bespaard moeten worden. Een toelatingsproef (cf. SAT in de VS) of een toelating op basis van je resultaten in het middelbaar (cf Engeland) is misschien toch wel iets waar over moet worden nagedacht.
27/09/2010 om 14:13
Ongeveer 20 jaar geleden heb ik voor de eerste kandidatuur wiskunde aan de K.U.Leuven een oriëntatieproef ontwikkeld. Het was een zelfstudiepakketje dat meegegeven werd aan toekomstige studenten op de infodagen. De bedoeling was niet zozeer de kennis, dan wel de mogelijkheid om kennis te verwerven te testen. De antwoorden op de meerkeuzevragen werden naamloos verwerkt en de resultaten werden achteraf aan de deelnemers meegedeeld op een manier die hen toeliet te laten zien waar ze zich in de groep bevonden. De bedoeling was om de 10 percent slechtst scorende studenten te ontraden om aan de studierichting te beginnen.
Ik heb daar een paar jaren actief aan gewerkt, samen met een aantal thesisstudenten en assistenten. Het probleem was het gebrek aan interesse (of soms zelfs tegenwerking) van de academische overheden (departement, faculteit, …). Het initiatief heeft zo een stille dood gestorven. Er is ook te weinig tijd en onderzoek geweest om de effectiviteit van de proef na te gaan.
Ik ben (nog steeds) van oordeel dat het mogelijk is om een dergelijke oriëntatieproef in te voeren waarmee men wel degelijk die studenten kan ontraden de richting te beginnen die bijna zeker niet kunnen slagen.
27/09/2010 om 15:12
In mijn eerste jaar economie aan de universiteit, was de slaagkans 25%.
27/09/2010 om 16:04
De slaagpercentages zullen waarschijnlijk stijgen, maar het aantal geslaagden zal dalen. Wat zeker niet goed is voor de kleinere richtingen.
Bovendien kan je je afvragen wat deze proeven moeten bevatten om objectief te zijn, aan de universiteit zie je steeds alles opnieuw wat je moet weten uit het secundair (uiteraard aan een hoger tempo of het wordt aangeduid als zelfstudie) Bovendien als je bijvoorbeeld geologie gaat studeren, kan je moeilijk om voorkennis toetsen van geologie want die is niet aangeleerd in het secundair onderwijs.
Ten slotte mag men niet vergeten dat het niet uitzonderlijk is dat iemand slechts voor een klein aantal vakken buist en dit goed kan maken door 1 jaar langer over de opleiding te doen. Hij/zij is dan ook geen verloren student, hoewel hij/zij bij mijn weten niet in deze slaagkans verwerkt is.
27/09/2010 om 16:30
Agoria, de federatie van de technologische industrie, vraagt de toelatingsproef voor burgerlijk ingenieurstudenten opnieuw in te voeren. We stellen vast dat de slaagpercentages tot vóór het afschaffen van het toelatingsexamen in 2004 wel hoger lagen, rond 70 procent. Nu schommelt dit rond de 50 procent.
Het eerste jaar is een ‘schiftingsjaar’ geworden, waarbij te veel studenten niet mee kunnen en de betere studenten op hun honger blijven zitten. En dat is een verspilling van talent en middelen. Met een toelatingsexamen willen we de kwaliteit waarborgen en zo veel mogelijk geschikte studenten tot de opleiding toelaten. Het toelatingsexamen had bovendien een stimulerende, zelfs normerende invloed op het wiskundeonderwijs in het secundair onderwijs. Wiskundeleraars waren gemotiveerd om hun knappe wiskundekoppen voor te bereiden op de proef. Dat heeft ook mee geleid tot de internationaal erkende sterke reputatie van het Vlaamse wiskunde-onderwijs.
Sinds de afschaffing van het toelatingsexamen is die stimulerende rol in het secundair onderwijs jammer genoeg zo goed als verdwenen. Het heeft geknaagd aan de wiskundekennis, zoals het PISA-onderzoek van 2006 aantoonde, en aan de motivatie van scholen om richtingen zoals 8 uur wiskunde te organiseren.
Een herinvoering van het examen kan leiden tot meer geschikte studenten, met een groter netto-effect dan nu: minstens evenveel studenten, hogere slaagcijfers, hogere motivatie van studenten en minder mislukkingen,
27/09/2010 om 16:34
‘t is weer een heuse polemiek die niet veel resultaat KAN opleveren
27/09/2010 om 17:00
Een bindend ingangsexamen klinkt geweldig goed, maar is dat niet. Het reproduceert de ongelijkheid en zou op termijn de klok voor het hoger onderwijs 50 jaar terugdraaien.
Je kan je afvragen of dit niet beter is dan maar één op twee te laten slagen, maar we moeten ons als maatschappij bewust van zijn dat we onze hoger opgeleiden nodig hebben. De kenniseconomie is niet werkbaar als we een tekort hebben aan personen met een hoger diploma.
Voor al diegenen die een bindend ingangsexamen overwegen, kijk eens naar de Aziatische landen waar dit gebeurd: er ontstaan elitescholen in het secundair, waar torenhoog inschrijvingsgeld wordt gevraagd en waar privé leraars bijzonder gegeerd zijn. Dit maakt dat de slaagkansen van een kind voor een groot deel bepaald zullen worden door de financiële status van de ouders. Men komt daar doordat iedereen in deze situatie het beste wil voor zijn kind, en dus wie het kan betalen zal dan ook het beste hebben.
Het pleidooi van een niet-bindende oriënteringsproef van de Vlaamse Vereniging van Studenten is zo gek nog niet. Want dat de slaagcijfers volledig te wijten zijn aan het hoger onderwijs is een illusie: het is de taak van het secundair haar leerlingen daar goed op voor te bereiden.
27/09/2010 om 18:24
Ik moet eerlijk zeggen, een oriënterende proef zou beter zijn dan een ingangsexamen. Ik heb nu net mijn eerste jaar universiteit (richting geschiedenis) achter de rug en ben van alles geslaagd, dit zou totaal buiten mijn verwachtingen geweest zijn bij aanvang van mijn studie omdat er schijnbaar zo veel slimmere mensen in mijn jaar zaten die uiteindelijk veel slechter scoorden dan ik. Een vrijwillige en onafhankelijke oriënterende proef om jezelf op je cognitieve capaciteiten te testen is dus geen overbodige luxe, maar moest er voor mijn studierichting een ingangsexamen geweest zijn dan zou ik het niet eens aangedurfd hebben om aan de universiteit te gaan studeren, zo’n toelatingsproef mag dus ook niet een overmatig afschrikkend effect hebben, althans dat is mijn bescheiden mening.
Misschien is het ook aan de universiteit dan om inschrijvingen te weigeren van studenten die in het huidige systeem eigenlijk hun eerste bachelor opnieuw doen mét een paar vakken van de tweede bachelor. Zichzelf overschatten is immers een niet onrealistisch gegeven MAAR zichzelf onderschatten ook, en het zijn deze laatste mensen die niet afgeschrikt mogen worden! Als bijkomend gegeven blijven sommigen ook gewoon studeren voor de vrienden en/of het vrije studentenleven.
Een zeker mate van toetsing moet dus kunnen maar niet overmatig, dat schrikt af en zorgt inderdaad voor een -door alle universiteiten gevreesde- daling van het aantal studenten. Voor de onzekere student zou er misschien een soort van proef-examen ingelegd kunnen worden (niet bindend), maar de drempel naar universitair onderwijs is al hoger als de student-in-spe geconfronteerd wordt met een (niet bindende) ingangsproef.
Tenslotte nog een denkoefening voor de geïnteresseerde medemens: wat moet er met de kleinere richtingen (zoals vb. geschiedenis of filosofie) indien zij ook een ingangsexamen krijgen?
27/09/2010 om 19:18
Ik ben een tweedejaarsstudent rechten die het zogenaamde ’slagveld’ met eigen ogen vorig volop heeft mogen aanschouwen.
Een verplicht, maar niet-bindend ingangsproef is een schitterend idee om deze enorme verspilling aan geld van zowel de samenleving als gezinnen te stoppen. Niet te onderschatten is ook het leed en afzien van studenten die 3 volle zomermaanden verder hebben zitten studeren om slechts een mager resultaat te bereiken.
Het huidige systeem is gestoeld op de illusie van intellectuele gelijkheid, het willen evolueren naar een grijze eenheidsworst.
Want niet alleen de zwakke, maar ook de sterkere studenten zijn slachtoffer door een lang eerste selectiejaar waar ze op hun honger blijven zitten (wat op een universiteit toch niet zou mogen).
Men zou die zogenaamde oriënteringsproef kunnen verbinden met het nieuwe, dynamische systeem van leerkrediet, wat voorlopig nog een lege doos is.
27/09/2010 om 19:58
voorzichtig!Statistieken is een zaak de realiteit soms anders.Er moet een minimum verstand, orde ,manier van studeren zijn maar ook VEEL werken.Veel jongeren nemen het al te gemakelijk op. Inspanning op alle gebied is soms ver zoek
27/09/2010 om 20:34
Een bindende toelatingsproef voor een studierichting, vind ik geen goed idee.
Is de universiteit geen leerschool, waar falen en opnieuw leren mag worden toegelaten?
Beter zou zijn als men extra aandacht zou schenken, aan studiebegeleiding en studiemethode, naast
de verplichte academische vakken? ( Leren leren is iets wat vorm wou moeten krijgen zowel op secundair als academisch niveau.)
In plaats van studenten uit te filteren en de zwakkeren extra kansen te ontnemen.
Hoe vaak hebben de oriënterende clb-proeven ongelijk en komen studenten op basis diverse andere redenen
op een lager niveau terecht, dan ze in principe aan kunnen. Zo zou je het zel kunnen doorstrekken naar de toelatingsproeven.
Op die manier wordt er een applaus gecreeërd voor de studenten, die slagen voor hun toelatingsproef.
De studenten die bij de oriënterende proeven al falen, worden al alle kansen ontnomen…
27/09/2010 om 21:08
Ik ben net begonnen met mijn masterstudies en ik kan alleen maar beamen wat de onderzoeksresultaten aantonen. Het aantal studenten van mijn generatie die in hun studies 1, 2 tot 3 jaar achterstand hebben opgelopen wegens een te zware studierichting is enorm. Ik heb alvast 2 redenen waarom er iets aan deze situatie moet gedaan worden
Ten eerste verspillen de staat en ook de ouders enorm veel geld aan al deze studenten. Het onderwijs mag hier wel heel goedkoop zijn op vlak van inschrijvingsgeld, niet te vergeten zijn de extra onkosten van kot/vervoer, cursussen en dergelijke. Bovendien wordt het grootste deel betaald door de overheid, wat anderen hier ook al hebben vermeld. Nu is dit wel een interessant voor de ouders, maar met de enorme besparingen die voor de deur staan, kunnen we ons hier toch wel vragen bij stellen. Het is mij dan ook nog altijd niet duidelijk waarom de financiering van de universiteiten zo afhankelijk is van de ingeschreven studenten, in plaats van wat meer de nadruk te leggen op kwaliteitsvol onderwijs. Ik lees hier dat dit interessant is voor de kleinere richtingen, of voor de arbeidsmarkt, maar in de realiteit zijn er verschillende mensen die afstuderen met een universitair diploma en geen werk vinden.
Bovendien is het is niet alleen een probleem van geld, ook de andere studenten die wél een toekomst hebben in die bepaalde richting, lijden onder deze situatie. Kleinere gemotiveerde studentenaantallen zijn altijd beter voor de begeleiding en het aanbrengen van de leerstof. Dit kan niet ontkend worden. Vandaar dat ik ook geen graten zie in het uniformeringsbeleid dat vorige (en huidige) minister van onderwijs voorstellen, waarbij het onderscheid tussen ASO, TSO en BSO zou worden afgeschaft. Dat zou nu net geen stap in de goede richting zijn en volgens mij nog lagere slaagpercentages in de hand werken.
Al deze problemen hangen natuurlijk samen. Men wil iedereen hetzelfde onderwijs geven en iedereen de kans geven op universitair onderwijs. Ik ben niet per se tegenstander van een gelijke kansenbeleid, maar men moet wel realistisch blijven. De zwaarste richtingen zijn nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd en het lijkt mij dan ook een goed idee om een soort van oriëntatieproef in te lassen, die zelfs niet bindend is, om studenten een beeld te geven wat hun kansen zijn. Het argument van de rector van de VUB lijkt mij niet echt overtuigend. In de geneeskunde werkt men namelijk al met zo’n systeem en dit blijkt te werken. Het lijkt me dan ook niet onmogelijk om een oriëntatieproef samen te stellen die naar het niveau van talen of wiskunde en wetenschappen peilt.
Het kan dan bijvoorbeeld ook interessant zijn om de jaren nadien aan de studenten die de proef afleggen informatie te verschaffen over hun voorgangers. Zo kunnen ze bijvoorbeeld te weten komen wat hun voorgangers met gelijkaardige resultaten als slaagpercentage hadden in bepaalde richtingen.
27/09/2010 om 21:26
Waar komt deze opgeklopte hysterie nu weer vandaan?
Het slaagcijfer van de eerste jaars aan de universiteit was altijd al laag, lager dan de 50% die nu als dramatisch beschouwd wordt. In mijn tijd viel al 1/3 af voor de echte examens begonnen, 1/3 overleefde de 1e en 2e zit niet en 1/3 slaagde. Dat was toen geen probleem. Waarom zou het er nu één zijn?
Een selectie examen is sowieso een maat voor niets, want attitude en maturiteit ,naast talent/intelligentie de grote factoren waarom iemand slaagt of buist, kan je met zo’n test niet meten.
27/09/2010 om 21:45
Dat een bindend ingangsexamen ongelijkheid zou in de hand werken is niet juist.
Vroeger was er een ingangsexamen voor burgerlijke ingenieurs. De faculteit van de burgelijke ingenieurs was gedurende decennia de verzamelplaats van de minder begoede klassen.
Geen enkele ingenieur die de ingangsproef deed is er tegen. En dat voornamelijk omdat men op die proef niet alleen de parate kennis onderzocht, doch vooral de vraag of er een aangeboren handigheid was om met wiskunde om te gaan. Dat gaf zelfs kansen aan scholieren uit technische scholen om te slagen in de toegangsproef.
Omdat er in het middelbaar bijna niemand nog meer dan 4 uur wiskunde deed in de week, werden de slaagpercentages zodanig laag dat ze dan maar de toegangsproef afgeschaft hebben. Vervolgens bleken de studies te moeilijk en is in de kandidaturen de helft van de wiskunde afgeschaft ….
Het heeft het niveau geen deugd gedaan.
28/09/2010 om 00:20
Ik ben industrie-apotheker, in de jaren “80 afgestudeerd aan het RUCA en UIA.. Terugkijkend naar die jaren had men beter een toegangsexamen voor professoren georganiseerd. Hoe vakbekwaam deze mensen soms ook waren, sommigen hadden duidelijk geen kaas gegeten van pedagogische technieken en bekwaamheden, en meer nog, ze hadden er zelfs totaal geen interesse in. Van de 7 jaren die ik gestudeerd heb, heb ik er zelf eentje 2 keer moeten doen. De reden was eenvoudig: dat jaar waren er zo goed als geen cursussen of handouts omdat de meeste profs daar hun (door de gemeeschap betaalde) tijd niet wensten in te steken. Zelf de cursussen bij mekaar schrijven in meer dan overvolle zalen volgepropt met studenten is me dat jaar niet volleidg gelukt. We mogen hopen dat er ondertussen veel veranderd is vooraleer men aan uitsluitingspolitiek voor studenten gaat doen. Laar ons immers niet vergeten dat we het hier hebben over de enige “grondstof” die dit land rijk is.
28/09/2010 om 05:53
In het middelbaar krijgt de leerling veel materie gespreid over zes jaren.
Wat men leert in het tweede jaar is men misschien vergeten in het zesde jaar.
Het geheugen bestaat uit een, wat men noemt een “cache memory”, en een “back store memory”.
Het is deze “back store memory” die terug opgewekt moet worden.
Hoe ?
Hint… ! Best door indivuduele begeleiding, dit kan in een peer maanden gebeuren.
En dan op naar de universiteit, slaagkans verzekerd.
Franciscus Vander Elst.
28/09/2010 om 07:35
Het lijkt me evident dat indien de samenleving gigantische bedragen in onderwijs investeert, die overheid erop toeziet dat die efficiënt gebruikt worden. Een veralgemeend ingangsexamen lijkt me dus onvermijdelijk : we kunnen niet eeuwig de vrijheid blijheid attitude van veel ouders en jongeren blindweg blijven betalen. Ik studeer wat ik wil en als het niet lukt is het verlies “voor de staat”. Dat is een vorm van deresponsabilisering. Mocht de universiteit aan ouders kosten wat het in de VS kost, zouden ouders en studenten wel realistischer worden in hun ambities en harder werken. Ik vind goedkope toegang tot hoger onderwijs essentieel, maar dat vereist wel zin voor verantwoordelijkheid en elementair realisme, gekoppeld aan de nodige controles en remmen.
28/09/2010 om 07:47
Liefst voor geen enkele richting bindende ingangsexamens. Zo gaan er immers vele jongeren die tot veel in staat zijn uit de boot vallen… Heel wat jongeren willen/kunnen zich pas na het middelbaar eens goed bewijzen/bevestigen dat ze kunnen studeren in alle vrijheid en onafhankelijk van de onderwijsinstelling. Wel voorstander van grotere selectie na 1ste jaar en één herkansing, dus geen 3 x 1ste jaar op kosten van moeder en vadertje staat maar een heroriëntatie van de mogelijkheden. Dit houdt in dat de inhoud van het eerste jaar wel wat meer moeten aangepast zou moeten zijn aan het latere beroep, waar bvb statistiek, zuivere wiskunde en stabilitietsberekenen misschien niet altijd direct van toepassing is als men bvb voor dierenarts studeert. Men zou dus wat moeten afstappen van het brede ‘fundament’ leggen in het 1ste jaar en de selectie houden op de vakken die meer gerelateerd zijn aan de beroepskeuze, tenzij men studeert om te studeren wat uiteraard ook een optie kan zijn.
Velen struikelen in het 1ste jaar of geraken gedemotiveerd door het verwerken van te veel aan theoretische vakken waar men totaal de zin niet van inziet… en terecht geen enkel meerwaarde bieden aan de deskundigheid van het latere beroep, tenzij men uiteraard navorser/prof/leerkracht wilt worden aan een onderwijsinstelling… enz., maar dit kan dan vanaf de start zo voorzien en gecommuncieerd worden met de kandidaat studenten.
Uiteraard ben ik wel een vurige voorstander van een niet-bindende oriënteringsproef, wie kan daar nu iets op tegen hebben…!
28/09/2010 om 08:04
Toen mijn dochter 3 jaar geleden aan UGent haar 1e kan economie begon, zaten ze met 800. Vandaag begint ze aan haar laatste jaar, er zijn er nog geen 200 in de 1e master. Waar zijn die 600 andere ? Juist: ofwel in de hogescholen, ofwel hinkelen ze één of meerdere jaren achterop. Waar komen die 600 andere terecht uiteindelijk ? In jobs die voor graduaten bestemd zijn.
We zitten in een maatschappij waar alles vervlakt. De groeiende middenmoot. Geen elite meer. Alles moet kunnen voor iedereen, de elite betaalt het wel. Een maatschappij zonder elite mondt uit in verval. Kijk naar USA, kijk naar Engeland, Frankrijk etc.
Er is maar 1 oplossing: de selectie. Geen diploma ASO, dan geen univ. Wel diploma ASO, dan een ingangsexamen. Wie “zijn boel leert”, zal door dat ingangsexamen geraken. Zo simpel is dat. Voor alle anderen is de univ te hoog gegrepen.
Ikzelf heb door omstandigheden 35 jaar geleden geen univ mogen doen, terwijl ik het wel kon en wou. Ik ben dan maar gaan werken, en heb na de werkuren in avonduniversiteit nog een diploma TEW gehaald. Er was daar maar 1 methode voor: mijnen boel leren. Voor de niet-verstaanders: werken en afbeulen totdat ik mijn cursussen kende.
Ik woon in Gent, de grootste univ-stad van België. Ik zie er maar weinigen die zich afbeulen.
28/09/2010 om 08:15
Het is gewoonweg één brok hypocrisie vanuit de Universiteiten uit… Er is bij verschillende richtingen zelfs sprake van quota van hoeveel % leerlingen er mogen door zijn in een jaar… Ze willen gewoonweg terug naar het systeem van 1425 waarin alleen de elite en de fils à papas van de wereld toegang krijgen tot echt onderwijs.
In rechten werden zelfs sommige resultaten aangepast van examens om de quota te dienen, als je dan je examen gaat inkijken zie je de eerste score waarop je eigenlijk geslaagd bent doorstreept en daarnaast een nietszeggende persoonlijke commentaar met nieuw cijfer dat 3 punten lager ligt dan de eerste score…
Iemand uit mijn omgeving is ongeveer hetzelfde overkomen, zij begon aan haar eerste jaar geneeskunde, en haalde vrij redelijke punten , maar niet op alles onmiddellijk geslaagd was. Na Pasen (toen alle cursussen voor dat jaar gekocht waren) werd de studenten die niet op alles geslaagd waren tijden de examens van Januari gezegd dat ze beter niet konden voortstuderen omdat ze er NOOIT zouden doorgeraken. Hoe kunnen ze dit zo zeker weten?
Ook weet ik dat sommige personen (lees: dokters) de examenvragen van het ingangsexamen doorgestuurd krijgen omdat zoonlief of dochterlief ook begint aan een opleiding geneeskunde.
één brok hypocrisie
28/09/2010 om 08:59
Ik heb 8 jaar een instelling van hoger kunstonderwijs geleid.
We organiseerden daar elk jaar de verplichte toelatingsproef. Omdat er te veel kandidaten waren konden we die ernstig opnemen: zo’n 65 à 70 procent slaagden. Alleen die studenten van wie we a-b-s-o-l-u-u-t zeker waren dat ze geen enkele kans maakten werden afgewezen.
Het resultaat was dat in het eerste jaar ongeveer 70% slaagde, in de hogere jaren ca. 90%. Wat een besparing voor de gemeenschap, voor de ouders, en voor de studenten zelf! Bovendien kon meer aandacht worden besteed aan de echt geïntereseerde en valabele studenten.
28/09/2010 om 09:57
Vroeger kon je een degelijke baan vinden met een secundair diploma, nu moet je minstens een bachelordiploma hebben. Daarom wilt iedereen naar de universiteit of hogeschool.
Zelf ben ik tegen de oriëntatieproef aan de universiteiten. Doch zijn er grenzen. Als je niet goed communiceren dan moet je geen advocaat worden of als slecht bent in exacte wetenschappen, dan moet je niet kiezen voor huisarts.
Ook denk ik dat de student zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Ik woon in een studentenbuurt en de meesten feesten heel de tijd. Universiteit is een statussymbool geworden.
Zelf zou ik ook naar de universiteit willen gaan, maar met zo’n studenten die de dag ervoor dronken zijn geweest, dan blijf ik liever weg. Ze zouden eerder trots moeten zijn om te mogen studeren. Niet iedereen kan 500 euro betalen voor te studeren. Niet iedereen heeft ouders die alles betalen en hun kinderen dragen in het leven.
28/09/2010 om 10:39
Een oriënteringsexamen (dus met niet-bindende uitslag) lijkt mij het beste van twee werelden. Enerzijds laat je elk individu kiezen of zijn/haar uitslag relevant was (lees: een momentopname kan natuurlijk steeds mislopen), maar anderzijds bied je zo eerstejaarsstudenten ook wat extra houvast in hun studiekeuze; dat is namelijk wat bij velen misloopt (ook al zijn er genoeg andere oorzaken). Wat ik hier zelf als student (ingenieur) zie, is dat velen maar zo hoog mogelijk proberen mikken omdat ze toch altijd kunnen overstappen op iets anders (het watervalsysteem); iedereen heeft er baat bij als men op voorhand al een bepaald advies kan geven (doe geen …, we verwachten dat je …% op slagen hebt in die richting, als je … wilt studeren zal je dat vak nog moeten bijwerken, …). Leerkrachten geven wel al advies, maar zij kennen ook niet alle vereisten of moeilijkheden in een bepaalde studierichting; dat is iets waar het hoger onderwijs beter in kan helpen.
Op de Vrije Universiteit Brussel worden in heel wat richtingen (o.a. burgerlijk ingenieur) halverwege het eerste semester examens gehouden bij de studenten. Studenten die daarop niet slagen, krijgen de kans om voor de ‘echte’ examens beter te presteren maar zo krijgen ze ook voor het eind van het semester al wel inzicht in hoeverre hun capaciteiten voldoen aan de gestelde normen. En hierover bestonden (een viertal jaar geleden toch) statistieken die een correlatie aantonen tussen de slaagkansen op die tussentijdse examens en slaagkansen voor het hele jaar (hoewel het niveau van die tussentijdse examens niet zo hoog is als van de echte examens en weinig doorweegt in het eindresultaat). Bovendien krijgen ze zo de mogelijkheid om voor het eind van het semester over te stappen naar een richting die hen beter ligt (vaak industriëel ingenieur waar ongeveer hetzelfde aangeleerd wordt, maar meer toegespitst op praktijk dan theorie; wat veel mensen dus interessanter vinden; maar er zijn even goed mensen die 180° draaien in hun studiekeuze en naar de humane wetenschappen, taalkunde, … overstappen). Op die manier bespaar je die mensen bijna een heel jaar; vaak geraken ze wel door die andere richting door, eventueel met een tweede zit; maar dat lijkt me minder frustrerend dat een heel jaar te verliezen).
Door die oriënteringsexamens in te voeren kan men hopelijk bij heel wat mensen toch de frustratie voorkomen dat ze zonder veel inzicht een richting kiezen die hen niet ligt of die ze gewoonweg niet aankunnen. Want vergeet niet dat deze mensen een jaar verliezen; wat zowel voor de ouders als voor de overheid een kost is zonder baten. In het middelbaar moeten immers bar weinig keuzes gemaakt worden; zeker in het ASO wordt van alles en nog wat geleerd, maar eigenlijk zonder de tijd te geven om iets beter te leren kennen. Er zijn natuurlijk mensen die op dat moment nog geen keuze durven of willen maken; maar anderzijds verslijten sommige mensen daar hun broek tot ze wel iets kunnen gaan doen dat ze graag doen. In dat opzicht lijken de voorstellen om ASO, TSO en BSO samen te voegen om van het watervalsysteem af te raken een gevaarlijke keuze. Er bestaat nu immers een verschil in intellect, conditie, … bij verschillende mensen en daarop moet het onderwijs juist inspelen. Als er te veel leerlingen die moeilijkheden hebben om te volgen in een klas zitten, dan kan die hele klas minder leerstof verwerken; zeker de snellere leerlingen gaan zich dan vervelen en eigenlijk ook nog weinig productief uitsteken. En dat maakt de kloof tussen hoger onderwijs en middelbaar onderwijs enkel groter; wat ook een van de struikelblokken is in het eerste jaar.
Het verschil in slaagkansen tussen jongens en meisjes; daarover kan je ook verschillende dingen zeggen; maar ik denk dat het algemeen aanvaard is dat meisjes vaak sneller matuur zijn dan jongens; hetgene ook wel meespeelt. In een hogere opleiding is het niet noodzakelijk de slimste die het beste presteert maar eerder mensen die veel en regelmatig werken; en daar zijn meisjes vaak ook in het middelbaar eerder bij dan jongens. In richtingen als burgerlijk ingenieur heb je nog bijkomende stimuli: de meisjes zijn daar in de minderheid, zodat ze niet willen onderdoen voor hun mannelijke concurrenten.
28/09/2010 om 12:17
Ik ga volledig akkoord met wat de heer Karel D’huyvetters schrijft, ook wat Michaël Van de Weeën, jacues, Vincent en S.T. schrijven, zegt al heel veel over deze kwestie.
Ik ben moeder van 3 kinderen, waarvan 2 volwassen zijn en de jongste net 17 jaar.
Mijn kennissenkring bestaat dan veelal ook uit mensen van mijn leeftijd, met ook nog studerende kinderen.
Ik ga daar niet over uitweiden, maar mijn man en ik stellen alleen maar vast dat veel van die kinderen het thuis gewoon voor het zeggen hebben, dwz., ik ga studeren, lees, op kot en feesten….(niet allemaal, er zijn gelukkig uitzonderingen).
Wij hebben de indruk dat het gewoon mode is (of groepsdruk) onder de studenten en dat ouders lijdzaam toezien, wat hun dat allemaal kost, het tollereren dat het kind de zoveelste zit moet doen, blijven overleggen met het kind en geen grenzen meer durven stellen.
Daar tegenover zijn er veel ouders die dit allemaal verdragen, gewoon om te kunnen zeggen hier en daar, mijn kind zit op de universiteit….
Dit is de realiteit, wij zitten er middenin.
Het hele systeem ouder en kind is wat zoek, dat ondervinden wij als ouder.
Met onze kinderen loopt het allemaal goed, en wij hopen dat het komt omdat wij afspraken gemaakt hebben met onze kinderen, over wat kan en niet kan.
Op kot, als je makkelijk naar huis kan komen, en de hogeschool of universiteit niet in een andere stad ligt, is onnodige kost….
Je kind misschien toch wel genoeg kennen om te weten of een studierichting hem al dan niet ligt….en het bespreken…
Eventueel het kind een (mogelijke) financiële bijdrage vragen om de studies mee te helpen dragen….velen hebben een studentenjob…
Een inzet vragen aan het kind, om de studies serieus te nemen en het daadwerkelijk ook studeert….
Plaats om de bloemetjes af en toe is buiten te zetten moet er ook zijn…enz.
Misschien ligt dit ook wel mee aan de basis om studenten te bekomen die gerichter kunnen kiezen, minder falen, want wees nu eerlijk, erg motiverend is het niet.
Zijn wij nu naiëve ouders?
Hebben wij geluk?
Uiteraard spelen er nog meer factoren mee.
Volgens mij is het systeem van de universiteit best oké.
Er is al zoveel ruimte voor de student, (zie wat Karel D’huyvetters schrijft) om zijn slaagkansen te verhogen, dat dat genoeg moet zijn, als je het dan nog niet haalt, vraag je je best even af als student of je wel op je plaats zit.
Dat moet de universiteit niet oplossen door er nog een oriëntatieproef bij te halen.
28/09/2010 om 12:32
De beste orientatie is gewoon het eerste jaar univ doen. De student weet dan heel goed of hij het kan of niet kan. Een orientatiejaar geeft alleen maar een indicatie, maar geen zekerheid. Eendergelijk orientatiejaar is misschien niet helemaal tijdverlies, maar dreigt een dure hobby te zijn.
28/09/2010 om 13:28
Over jongens en meisjes:
vroeger was dat onderscheid in resultaten tussen jongens en meisjes helemaal niet aanwezig; nu wel.
Maturiteit of regelmatig werken kan daar dan toch de oorzaak niet zijn?
28/09/2010 om 13:59
mss moet er terug een mogeljkheid zijn om een voorbereidend jaar te volgen? oké dat was aanvankelijke bedoeld voor diegenen die moeilijk konden kiezen maar op die manier kregen we ook zicht op wat studeren op uniefniveau was. en dit werd niet ervaren als een verloren jaar wat bissen wel is.
28/09/2010 om 14:26
Ik ben juist afgestudeerd als industrieel ingenieur. Ik heb het volgende geleerd (eigen ervaring, bescheiden mening):
- Je bent pas echt gemotiveerd om een studie, werk of opleiding te doen als je elke morgen hiervoor bereid bent om op tijd op te staan en op tijd ter plaatse te zijn, hoe zwaar de vorige nacht ook was.
- Je bent pas echt gemotiveerd als je uit eigen motivatie, beweging of interesse zelf naar de bibliotheek gaat om boeken uit te lenen of te lezen met betrekking tot je vakgebied. Lezen, lezen en vooral: BEGRIJPEN. Als je die intentie al hebt, is de slaagkans al veel groter. Ik heb voor mijn studies één jaar sociologie gedaan (de 180°- bocht). Dit is uiteindelijk niet gelukt (met desastreus resultaat) en industrieel ingenieur wél. Waarom? Juist door de boeken die ik thuis al in de kast had staan. Ik las veel meer wetenschappelijk-technische en wiskundige werken dan sociologische auteurs.
- Wiskunde is het koningsvak, maar wordt in veel middelbare opleidingen steeds minder belangrijk. Ook media en veel mensen schilderen dit vak af als de “boeman”. Meer aandacht voor wiskunde op de goede manier. Ik zou zelfs meer zeggen: Iedereen die ASO, TSO, BSO of KSO doet zou ten minste 6 uur wiskunde per week moeten krijgen (toegespitst op het vakgebied).
- Meer aandacht voor exacte wetenschappen zoals fysica met “toffe” experimenten.
- De media moeten op een objectieve, serene manier aan berichtgeving doen. Zeker geen initiatief nemen om te verzanden in kwezelpraat en de boel onnodig opkloppen (met emotionele, niet-objectieve reacties als gevolg), zoals vaak het geval is bij “de populairste krant van Vlaanderen”. Laat discussies over toelatingsproeven over aan pedagogen en mensen ter zake. Daarom kan ik enkel mijn mening geven uit eigen ervaring.
- Ik denk dat veel van de slaagkansen wordt bepaald door emotionele, psychische, relationele en taalkundige factoren. Als je een goed liefje aan je zijde hebt, veel studiekamaraden hebt of de Nederlandse en wiskundige taal goed onder de knie hebt, dan zal dit zeker bijdragen aan een goed resultaat. De last van eenzaamheid, mislukte of geen relaties en een taalonbehendigheid wordt onderschat.
- En tenslotte: Nadenken over de manier waarop onderwijs wordt georganiseerd en bekostigd is veel belangrijker dan Vlaams-Nationalistische symbooldossiers en staatshervormingsplannen vind ik. Een NV-A-man/vrouw zou dan zeggen: Jamaar, met een staatshervorming wordt het onderwijs juist beter georganiseerd en bekostigd. Misschien wel, maar is heel de bamastructuur niet juist gestoeld op internationalisering en globalisering in tegenstelling tot kleingeestige regionalisering?
- Kortom, ik zal wel fouten gemaakt hebben in mijn redenering of zelfs kwezelachtig gereageerd hebben. Maar ik moet nog veel leren. Alles moet weerlegbaar zijn, ook mijn eigen mening.
28/09/2010 om 15:42
Ik ben zelf als TSO’er naar de univ getrokken. Ik heb één jaar vertraging opgelopen, maar ik heb het wel gehaald. En er zelfs nog een extra jaar (en diploma) aan toegevoegd. In mijn geval was het ‘alle begin is moeilijk’ en daarna was the only way up. Ik heb dan ook altijd dat systeem van ‘recht om te proberen’, onafhankelijk van je vooropleiding verdedigd in het buitenland toen ik daar studeerde en werkte. Ik vind dat één van de krachten van ons hoger onderwijs: je hebt altijd het recht om te proberen.
Mocht ik verplicht geweest zijn tot het afleggen van een toelatingsproef, was ik waarschijnlijk niet geslaagd en had ik mijn droom moeten opgeven. Men heeft het altijd maar over vertraging en achterstand, maar is dat zo’n drama dan? Om één jaar langer over een studie te doen? Moest het nu om jaren en jaren gaan zoals in andere landen, dat kan ik begrijpen. (Ik denk bijvoorbeeld aan tiendejaarsstudenten die bij mij in de les zaten tijdens mijn erasmusjaar) Maar om jongeren af te kraken op basis van één jaar vertraging vind ik contra-productief. Druk opvoeren, strakke ritmes aanhouden. Dat werkt nu eenmaal niet voor iedereen. Natuurlijk moeten er grenzen gesteld worden, maar moeten we echt alles overreglementeren en heel strak vastleggen? Iedereen heeft toch het recht om af en toe ergens in te falen en een nieuwe kans te krijgen? Dat falen en daarmee om leren gaan op zich is al een sterk leerproces.
En hoeveel een gebuisde student de maatschappij kost, ik weet wel grotere verliesposten te bedenken hoor. Te beginnen met het feit dat de maatschappij vervlakt, het sociaal netwerk afkalft en bijgevolg jongeren meer en sneller op de dool raken. In dat kader lijkt me het nieuwe boek van Peter Adriaensens wel interssant. Ik las vandaag een artikel hierover op de Standaard en aangezien ik ook werk met kansengroepen, kan ik één en ander wel bevestigd zien in de praktijk.
Enfin, mijn mening natuurlijk.
groetjes!
28/09/2010 om 19:47
ik zit in het eerste jaar geneeskunde en heb dus moeten deelnemen aan het ingangsexamen vooraleer ik aan deze studie kon beginnen.
Ik kan wel begrijpen dat er een ingangsexamen is( je bent toch minstens negen jaar aan het studeren en dat is financiëel dus ook niet niks). En de slaagcijfers in geneeskunde liegen er niet om.
Maar ik vraag me ook wel af waarom het ingangsexamen nog steeds bestaat. Na een korte rondvraag bij mijn medestudenten ontdekte ik dat het grootste deel ( ikzelf ook) is door gedelibireerd. ( in de praktijk was je gebuisd, maar omdat er zo weinig geslaagden waren was je dan toch geslaagd)
Zou een oriëntatieproef dan niet beter zijn ipv een ingangsexamen waarop het grootste deel van de geslaagde eigenlijk gebuisd was?
29/09/2010 om 09:01
Aan de start van het nieuwe academiejaar krijgt het debat over toelatingsproeven in het hoger onderwijs opnieuw aandacht in de media. Vanaf haar ontstaan is de Vlaamse Scholierenkoepel tegen bindende toelatingsproeven voor universiteiten en hogescholen. Toelatingsexamens verhinderen een open en democratische toegang tot het hoger onderwijs. Zulke proeven mogen niet gebruikt worden om de ‘overbevolking’ aan sommige faculteiten tegen te gaan.
Een brede niet-bindende oriënteringsproef is voor de scholierenkoepel slechts één element van een sterke studiekeuzebegeleiding. De leerlingen vinden dat schoolloopbaanbegeleiding zich niet mag beperken tot de derde graad van het secundair onderwijs. Op elke school moet er aandacht zijn voor leren kiezen. Niet af en toe, maar tijdens de hele schoolcarrière van de leerling. Leerlingen hebben recht op professionele begeleiding en ondersteuning zodat ze voldoende zicht hebben op de vaardigheden en competenties die nodig zijn om een bepaalde opleiding in het hoger onderwijs aan te vatten.
Het keuzeproces van de toekomstige student moet vergemakkelijkt worden door neutrale en kwaliteitsvolle informatie. De leerlingen worden onvoldoende ingelicht over de gevolgen van hun keuzes, in het bijzonder bij de belangrijke overstap naar de universiteit of hogeschool. Er is niet alleen een grote nood aan correcte informatie, maar ook aan individuele trajectbegeleiding en remediërings- en heroriënteringacties in het hoger onderwijs.
Timur Michelashvili, voorzitter VSK vzw
29/09/2010 om 09:11
Dat lijkt tegenwoordig meer en meer een probleem te worden bij allerhande toegangsexamens tot opleidingen, beroepen en benoemingen.
Men lijkt ze extreem streng te maken; niemand of bijna niemand komt er door, en dan gaat men min of meer met de natte vinger gaan delibereren. Naar mijn oordeel zijn dat inadequate examens geweest, en heeft men de plicht dit te erkennen, daarvoor op te passen de volgende keer, en ditmaal het examen opnieuw af te nemen.
Maar nee, men gaat grofweg zelf ergens een grens zetten, die vooraf totaal niet bepaaldd was, en nu naar het aantal en de mensen die men erdoor wil, bepaald wordt. Eigenlijk gaat dit naar subjectiviteit, wat in strijd is met de essentie van een examen.
29/09/2010 om 10:35
Ja, laat die oriëntatieproef er maar komen. En nog: neem ze af van elke student in het laatste jaar middelbaar.
Nog te vaak word ik in mijn (werk)omgeving geconfronteerd met mensen die over een boel capaciteiten beschikken, maar nooit konden/mochten/wilden studeren en keihard moeten knokken voor elke stap vooruit. Maar ook met mensen die na het ‘uitproberen’ van meerdere richtingen en de nodige bisjaren toch een diploma gehaald hebben, hierbij gesponsord door mama en papa en de belastingbetaler. Helaas is deze tweede soort vaak baas over de eerste…
Studeren moet je doen met je hart, uit interesse. Wie enkel student wil zijn om plezier te maken, hoort niet op de universiteit of hogeschool thuis (waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat er geen plezier gemaakt mag worden !).
Gelijke kansen voor iedereen, maar enkel indien men over de nodige capaciteiten beschikt.
29/09/2010 om 10:41
Ik ben zelf Universitair (Geoloog) en werk als wetenschappelijk medewerker op de Ugent. Zelf heb ik 3 jaar gedaan over dat moeilijke eerste jaar. Dit omdat ik 80 - 85 % blind ben en uit het technische kwam. Moest er een bindende oriëntatieproef komen dan had ik het nooit gehaald en toch ben ik afgestudeerd met een mooie onderscheiding.
Dus voor mij is zo een oriëntatieproef volledig uit den boze. Iedereen zou het recht moeten hebben op de opleiding die hij/zei kiest. Een niet bindende oriëntatieproef is misschien goed voor de richtingen die overvol zitten en waar later weing werkzekerheid in te vinden is maar het mag uiteindelijk geen demotiveringsproef zijn voor mogelijke studenten!
Trial and error is nog steeds de beste leermethode! Zo vergroot je de inzichten van de persoon zelf en kan hij zelf de beslissing nemen of hij al dan niet verder wilt studeren indien te moeilijk…
29/09/2010 om 12:24
De nood aan een oriëntatieproef of ingangsexamen betekent dat er anno 2010 te weinig geleerd wordt uit 6 jaar secundair onderwijs.
Herorganiseer het secundair zodat duidelijk wordt (in de eerste plaats voor de student) wie wat aan kan.
Laat het hoger onderwijs daarop aansluiten. Aansluiten is hoge slaagkansen bieden voor die studenten die kunnen instromen. Beheer de instroom in het secundair onderwijs.
De hoge drang om nog zwaar te filteren in het eerste jaar hoger onderwijs vindt enkel in academische kringen steun.
Het getuigt van ouderwetse inefficiëntie om ondermaatse slaagkansen voldoende te vinden.
29/09/2010 om 14:49
Voor een heel aantal richtingen kan een toelatingsproef, de slaagkansen aanzienlijk doen stijgen.
De toelatingsproef bij de burgerlijk ingenieurs testte niet enkel de kennis. Om te slagen voor het examen was er inzet en motivatie vereist om gedurende het jaar de wiskunde van de vorige jaren op te frissen en de weken voor het examen werden enkele weken vakantie opgeofferd om alles opnieuw te verwerken. Zonder maturiteit verwerk je niet 6 jaar wiskundekennis op korte tijd om dan in enkele examens te bewijzen dat je alles onder de knie hebt.
Ik maakte deel uit van het eerste jaar met een eenvoudigere toelatingsproef voor de ir. architecten. We begonnen met het dubbel aantal studenten en na 5 jaar waren we slechts met 20% meer dan het jaar voor ons. De slaagcijfers lagen dus veel lager en de uitval was hoger.
Als je een kennis economie wilt opbouwen en die boven andere landen uitsteekt, heb je ook een intellectuele elite nodig. Die kan je maar ontwikkelen in een onderwijs op elite niveau.
Er naar streven dat iedereen hogeschool of universiteit kan doen en er een diploma kan behalen, is niet verantwoord of opportuun. Er moet gestreefd worden dat iedereen zijn eigen mogelijkheden maximaal benut. Gezien de intellectuele verscheidenheid moet er onderwijs zijn aangepast aan deze verscheidenheid: van ‘elite-onderwijs’ voor de ‘elite’ tot technische scholing voor arbeiders met alle gradaties daar tussen.
Er een eenheidsworst van maken doet te kort aan de ‘elite’ en zorgt voor frustraties en teleurstelling bij de zwaksten.
29/09/2010 om 15:28
Wat kost een jaartje overdoen aan de belastingbetaler? Wat kost het om jongeren met de hakken over de sloot erdoor te laten, met wel perspectief? Als men 53% van de punten haalt, kent men dan slechts 53% van de aangeboden materie? Wat moet je met zo’n mensen die dan wel staan te zwaaien met hun diploma van bachelor of master? Eigenlijk zijn het halve bachelors en masters. Nog iets anders uit het onderwijs-absurdistan: je behaalt vier jaar op rij onderscheiding maar door perikelen kom je het laatste jaar aan een voldoende, wel dan heb je voldoende!?
Iemand die er dus vier jaar zijn kas aan veegt en het laatste jaar er alles op zet, kan gerust een diploma grootste on,derscheiding in zijn bezoekkamer hangen. Er is niet alleen heel veel geld te besparen in het onderwijs, er is ook heel veel kafka. Maar zoals Rudy De Leeuw, de nieuwe rode tijger van Vlaanderen het zegt, wanneer iemand hem vraagt of er geen geld te halen valt bij de extreem hoge pensioenen van ambtenaren -die verdienen dat sowieso niet - je moet al die anderen evenveel pensioen geven. ….
30/09/2010 om 01:00
Susanna: Goed gesproken! Als iemand het steeds maar met de hakken over de sloot (of half in de sloot) doet en zoveel jaar zijn/haar voeten eraan veegt tot hij/zij dan toch een diploma haalt, wat ik rondom me ook al genoeg zie gebeuren, is die persoon wat mij betreft het niet waard om te mogen studeren. Wat een luxe, iedereen mag unief doen en iedereen lijkt het nu ook te moeten doen, anders ben je te min. Zoveel jaar vakantie na het middelbaar, dat is de perceptie van zoveel mensen die gaan studeren; de interesse om zich te verdiepen in de richting is er amper tot niet en het uitgaan is belangrijker, terwijl de overheid duizenden euro’s tevergeefs over de balk mag gooien. Hatelijk vind ik het om te zien. Niets tegen het uitgaan natuurlijk, ik doe er ook genoeg aan mee, maar wie dit niet kan of wil combineren, moet niet aan de unief of hogeschool zitten.
Zoals hier gezegd, ik ken ook niemand die zich echt afslooft om er door te raken in het hoger onderwijs. Buiten de blok zitten heel veel mensen met hun duimen te draaien, dus zo moeilijk is het ook weer niet als de wilskracht er is. Als iemand last heeft van bijv. slechtziendheid, is dat een andere zaak, maar mensen die perfect in staat zijn om er te raken, maar de moeite niet kunnen opbrengen om hun cursussen eens open te slaan tijdens het jaar, moeten er voor mij ook niet zitten. Een verspilling van tijd, geld en moeite.
Voor mij zou het een verplicht ingangsexamen mogen zijn voor alle richtingen van het hoger onderwijs, mits goed doordacht en niet TE streng. Je filtert zo al direct de mensen eruit die zich er niet toe kunnen zetten een pak te verwerken, en dat zijn er nu volgens mij erg veel - kijk maar naar hoe drastisch het aantal studenten de laatste jaren is toegenomen, en hoeveel er nu ook buizen. Dat zijn honderden, zoniet duizenden, mensen die al sneller naar de arbeidsmarkt zouden kunnen doorstromen, en waarvoor de overheid geen investering meer moet aangaan om hun studies te financieren.
30/09/2010 om 08:11
Twee opmerkingen:
- statistieken zijn maar statistieken. Zo liggen de slaagpercentages van leerlingen ASO uit een richting als Latijn-Wiskunde gemakkelijk 6 keer zo hoog als die voor studenten BSO. Maar moeten we daarom iemand uit het BSO uitsluiten?
- gebuisde studenten kosten veel geld, dat, zo lees ik hier, voor velen automatisch verspild lijkt. Maar wat kost het de staat indien we zulke studenten van tevoren zouden weren uit de universitaire opleidingen? Wie weet is dat een pak meer, dan dat ene jaartje “proberen”.
We weten wat het kost om een student een kaar te laten studeren. Maar vele van de gebuisden vinden later hun weg in het hoger onderwijs. Als universitair/bachelor/… zullen zij later de staatskas aardig spekken. Is het de bedoeling om mensen die meer tijd nodig hebben om hun studies af te maken te weren?
Er zijn ook mensen die beginnen aan het eerste jaar en nooit een diploma hoger onderwijs zullen halen. Moeten we die mensen dan misschien weren? Want deze mensen “kosten de staat geld”. Zijn er echter cijfers over het financiele voordeel dat er tegenover kan staan, wanneer ze uit de universitaire omgeving komen en ergens anders hun weg vinden? Misschien dat zulke mensen minder nood hebben aan werklooshiedsuitkeringen etc., net gemakkelijker werk vinden dan hun collega’s die nooit aan een universiteit hebben mogen proberen.
De nieuwe statistieken focussen op bepaalde nadelen. Ik zou graag resultaten zien over de voordelen van het systeem zoals het nu is.
30/09/2010 om 08:40
Ikzelf geef les in het secundair onderwijs en merk toch zelf heel hard dat op het einde van het zesde middelbaar onze studieadviezen aan de leerlingen vlotjes terzijde worden geschoven. Vorig schooljaar was er een klas die afstudeerde waar slechts één persoon een niet-universitaire richting ging aanvatten. De rest ging allemaal universiteit proberen, en dit met zeer matige resultaten, geen werkhouding, een onrealistisch zelfbeeld,… vogels voor de kat. Deze mentaliteit is een enorme verspilling van gemeenschapsgeld. Het is een goede zaak dat in België het hoger onderwijs zo vlot toegankelijk is, maar ik heb toch de indruk dat in andere landen de verantwoordelijkheid toch iets meer bij de leerling wordt gelegd.
30/09/2010 om 10:58
Men vergeet belangrijke factor, zijnde motivatie en dicipline.
Zelf kon ik naar unief en (sorry voor onbescheiden uitspraak) als het enkel van intelligentie af zou hangen, had ik dat tot goed einde gebracht wellicht. Alleen combinatie van totale vrijheid ineens en grote dosis zelfstudie en -motivatie bleek geen goede match te zijn.
Omgekeerd zijn er ook gevallen die met achterstand beginnen, maar met zulk ongekend enthousiasme zich er doorsleuren door praktisch elke vrije minuut al studerend door te brengen.
Met dit in achterhoofd, heb ik grote bedenking bij nut van oriëntatieproef, want in hoeverre wordt met zulke dingen rekening gehouden? Bij aanvang was ik gemotiveerd en had ik de goede “kennis”, maar toch was slagen geen optie doordat ik niet echt wist van leren leren (middelbaar was gemakkelijk en examens stelde weinig voor toen), zelfdicipline ver zoek en geregeld naar colleges gaan eveneens, daar kwam ik echter achteraf achter.
Beter zou zijn om na te gaan of lage slaagpercentage afhangt van intelligentie of andere factoren (zoals bovenstaande bvb.). Zou een ASO-diploma net niet soort van “attest” moeten zijn dat je goede kansen hebt om te slagen in bepaalde universiteitsopleiding?
30/09/2010 om 16:28
Ik ben voorwaardelijk voorstander van een objectieve ingangsproef of oriëntatieproef voor alle richtingen zodat de studenten uit de onderscheiden maatschappelijke klassen allemaal een eerlijke kans maken.
Te vervullen voorwaarde is: elimineer het bestaande systeem van betaalde repititoren dat minder bekwame rijke studenten doet slagen (vb. KUL Rechten) en dat ook kan aangewend worden om de ingangsproeven te beïnvloeden.
Verder vind ik dat de sterke aversie voor wiskunde en wetenschappen in het secundair dringend dient omgebogen. Vlaanderen behoeft meer ingenieurs en wetenschappers.
30/09/2010 om 18:20
Tijdens mijn eerste les aan de universiteit in 1966, zei de prof ter verwerkoming: “Kijk eens links van je en kijk eens rechts van je.” Dat deden we, benieuwd waarom hij dat zei. “Een van jullie drieën zal slagen.” Hij kreeg gelijk.
En nu wordt er geklaagd over een slaagpercentage van 50%!
05/10/2010 om 09:33
Het zou misschien zinniger zijn, moesten studenten al tijdens hun middelbaar deftig opgeleid worden, ipv getraind te worden om zo mooi mogelijk “koko kopje krabben” te zeggen.
Tijdens de lagere en middelbare school worden leerlingen volgestompt met onzin waar ze later niets aan zullen hebben , waar ze zich niet aan interesseren, en die in het allerbeste geval maar voor de helft als tijdverspilling kunnen beschouwd worden. (bv. godsdienstlessen? LO? muziekgeschiedenis godbetert? 3-4 verschillende taalvakken (NL-FR-ENG-Duits) in een richting die zich focust op wetenschappen en wiskunde?? zes jaar aardrijkskunde waarin niet eens vermeld wordt dat onze zon een ster is?? het lijstje is bedroevend lang!)
Als je al eens iets te zien kreeg waar je een natuurlijke interesse voor voelde, en er verdergaande uitleg over vroeg, kreeg je te horen: geen tijd, geen mogelijkheden, we moeten nog zoveel andere (onzin) wél zien…
Het bedroevendst is nog wel het feit dat we nu een minister hebben die dit hele systeem nog érger wil maken, nog meer verschillende niveau’s bij elkaar klutsen, zodat de gemiddelde lessnelheid nog verder omlaag gaat (a ja, de bottom feeders moeten toch ook mee blijven kunnen?) en je uiteindelijk iedereen met een greintje verstand in z’n kop uit pure verveling de schoolbanken UITjaagt.
Wat we nodig hebben is een onderwijs waarbij mensen gestimuleerd worden om te WILLEN LEREN, niet waarbij mensen afgestompt worden, en uit degout over 2/3 van hun lessenrooster de hele school overboord gooien.
Dan zal het onderscheid wel snel genoeg duidelijk worden, en kunnen mensen voor wie unief niet is weggelegd ook nog TIJDIG beslissen om een ander pad in te slaan.